Inspiration

ย้ายทำเล

2010-01-03T18:51:00.006+07:00

Click >> inspiration2010

ของฝากจากทริปปฏิบัติธรรมของมารดา :)

2009-12-16T20:30:00.003+07:00

เป็นเรื่องปกติ.. ที่มักจะมีข้อคิดดีๆ กลับมาฝากลูกหลานเสมอ เมื่อมารดาสุดที่รักกลับจากทริปปฏิบัติธรรมกับเพื่อนสาวที่วัด ปีนึงยอมตัดใจอยู่ไกลบ้านไกลลูกตั้ง 3 ครั้ง ครั้งนึงก็ไม่เคยต่ำกว่า 5 วัน แต่เมื่อกลับมา ท่านก็มักจะพกความเงียบสงบ อิ่มเอม และอะไรดีๆ กลับมาด้วยเสมอ และคราวนี้ก็เหมือนกัน ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน หม่ามี๊ก็บอกว่า พระท่านบอก "ใช้ชีวิตให้เหมือนคนปีนเขา อย่าเอาอย่างคนขุดบ่อ" ซึ่งอันนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยกับเรื่องฐานะ การงาน หรือเงินทอง แค่พระท่านอยากจะสอนว่า

คนปีนเขา ยิ่งปีน ยิ่งสูง ยิ่งสว่าง มองเห็นอะไรได้ชัด มองได้ไกล มองได้กว้าง เป็นมุมที่มองเห็นได้รอบตัว อากาศด้านบนมีแต่สายลมที่ค่อยๆ พัดมาให้สบายตัวสบายใจ แม้ทางขึ้นจะเหนื่อย แต่ลงง่าย

ส่วนคนขุดบ่อ ยิ่งขุด ยิ่งลึก ยิ่งมืด มองอะไรก็ไม่ค่อยเห็น แทนที่เหนื่อยเท่ากันแล้วจะได้มองกว้างๆ เหมือนปีนเขา แต่กลับได้มุมมองที่แคบ อากาศก็แทบไม่มีให้หายใจ อาจจะลงง่ายแต่ก็ขึ้นลำบาก บางคนจมปลักอยู่อย่างนั้น จะขึ้นก็ขึ้นไม่ได้ ต้องฝังตัวเองอยู่ลำพัง ในโลกแคบๆ ที่มีแต่เพียง "ตัวกู" "ของกู"

เพียงรู้จักที่จะปล่อยวาง แล้วมองให้กว้างขึ้น.. ยังมีภูเขาอีกหลายลูกให้เราปีนขึ้นไปยืนอยู่เงียบๆ ไม่ใช่เป็นเพราะได้อยู่สูงกว่าคนอื่น แค่อาศัยที่สูงเพิ่มทัศนวิสัย จะได้มองทุกอย่างได้อย่างชัดเจนขึ้น ก็เท่านั้นล่ะค่ะ :)

ขอบคุณหม่ามี๊คนดีของกระผม----------------------- jubjub

~ ~ Crawl with us ~ ~

2009-12-11T17:57:00.001+07:00

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00010410&p=1&x=8&y=7

โรงเรียนนอกกะลา

2009-12-07T21:09:00.007+07:00

http://lamplaimatpattanaschool.blogspot.com/

อ่านจบไปตั้งแต่เดือนที่แล้วกับหนังสือ โรงเรียนนอกกะลา ที่เด็กในกะลาครอบอย่างเรา ได้แต่ทำตากริบๆ เพราะผ่านวัย ล่วงวันเวลาของการศึกษาในห้องเรียนมานานโข อิจฉาเด็กสมัยนี้ ที่มีทางเลือกดีๆ ให้หลุดพ้นจากวงจรแบบเดิมๆ อ่านแล้วอยากเป็นทั้งครูอยากเป็นทั้งศิษย์

อยากเป็นครู เพราะเหนื่อยที่เห็นเด็กน้อยหลายคนบ่นว่าเหนื่อย กับการเรียน แค่หลานในไส้คนเดียว เทียวไปเทียวมาเรียนนู่เรียนนี่ ก็ทำเอาปวดขมอง

อยากเป็นศิษย์ เพราะอ่านแนวคิดดีๆ แล้วอยากลองเป็นเด็กที่ได้สัมผัสการเรียนการสอนที่แตกต่างจากการท่องจำแบบเดิมๆ บ้าง เพราะคงจะสนุกไม่น้อย .. จินตนาการในวัยเยาว์มันมีน้อยๆ ซะที่ไหน :)

http://www.lpmp.org/ มองหา ถามหา ถามไถ่ ถึงแนวร่วม ร่วมอุดมการณ์ เพื่อนๆ ต่างเบือนหน้าหนี มีที่ชอบที่ชอบจริงๆ ก็ตัดใจจากภาระงานปัจจุบันไม่ได้ อีกทั้งยังไม่แน่ใจว่า "มันจะเป็นไปได้จริงๆ หรือ"

ปฏิวัติการศึกษา ณ โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา คิดเยี่ยงครู ดูอย่างครูใหญ่ โดยวิเชียร ไชยบัง
ปรัชญาสูงสุดของโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา คือการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์

โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา คือ
- โรงเรียนที่ไม่มีการสอบ
- โรงเรียนที่ไม่มีเสียงระฆัง
- โรงเรียนที่ไม่มีดาวให้ผู้เรียน
- โรงเรียนที่ไม่ต้องใช้แบบเรียน
- โรงเรียนที่ไม่มีครูอบรมหน้าเสาธง
- โรงเรียนที่ไม่ได้จัดลำดับความสามารถผู้เรียน

แต่เป็นโรงเรียนที่
- โรงเรียนที่ครูสอนด้วยเสียงที่เบาที่สุด
- โรงเรียนที่พ่อแม่ต้องมาเรียนรู้ร่วมกับลูก
- โรงเรียนที่ทุกคนได้เรียนรู้อย่างมีความสุข

ปี 2550 ผ่านการประเมินระดับดีมาก 13 มาตรฐาน และระดับดี 1 มาตรฐาน จากสนง.ประเมินและรักษามาตรฐานการศึกษา / ปี 2549 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทัสมาเนีย ออสเตรเลีย ประเมินว่ามีคุณภาพระดับนานาชาติ

*ความกลัว - - ทำให้เราไม่กล้า

*การยึดติด - - ทำให้เราอยู่กับที่

*การเปลี่ยนแปลงก่อให้เกิดสิ่งใหม่

*ไม่ปรารถนาให้ท่านมองโลกในแง่ร้าย แต่ขอให้มองตามที่มันเป็นจริง

*กล้าที่จะก้าว กล้าที่จะเดิน เพื่อเรียนรู้และเปิดกว้างสิ่งใหม่ๆ แล้วคุณล่ะ พร้อมรึยังที่จะก้าวเดิน

*ทรัพยากรของโลก มีเพียงพอสำหรับทุกคน แต่ไม่พอสำหรับคนโลภคนหนึ่ง “มหาตะม คานธี”

เป้าหมายการศึกษาของแต่ละคนแตกต่างกันไป
- อยากให้ลูกเป็นหมอ จะได้หาเงินได้เยอะๆ
- ตัวเองลำบาก ทำงานใช้แรง อยากให้ลูกทำอะไรเลี้ยงตัวเองได้

เด็กๆ ควรได้รับการพัฒนาด้านใดบ้าง
1.ความฉลาดด้านร่างกาย PQ (Physical Quotient)
2.ความฉลาดด้านการคิด IQ (Intellectual)
3.ความฉลาดด้านอารมณ์ EQ (Emotional)

(พื้นฐาน) ความฉลาดด้านอารมณ์
1.ตระหนักรู้ตนเอง (Self Awareness)
2.การจัดการกับอารมณ์ (Managing Emotion)
3.การจูงใจตนเอง (Motivating Oneself)
4.การเห็นอกเห็นใจ (Empathy)
5.ทักษะทางสังคม (Social Skill)

4.ความฉลาดด้านจิตวิญญาณ SQ (Spiritual Quotient)

(การทำงานของจิตใต้สำนึก) ความฉลาดด้านจิตวิญญาณ
1.ควบคุมการทำงาน
2.เป็นที่บ่มเพาะบุคลิกภาพ
3.เป็นแหล่งพลังที่ไร้ขีดจำกัด
4.สั่งสมแรงจูงใจ
5.เป็นที่เก็บความจำฝังลึก
6.มีพลังการหยั่งเห็น

ทำไมต้องเล่านิทานก่อนนอน
นิทานส่วนใหญ่ คือ เรื่องราวที่คนใช้เพื่อสืบทอดวัฒนธรรม คุณธรรม หรือค่านิยมอันดีงาม และสภาวะที่ปลูกฝังได้อย่างดีคือช่วงที่สภาวะผ่อนคลายและกึ่งหลับกึ่งตื่น

คุณค่าความเป็นมนุษย์ ----------- ลดการเปรียบเทียบ ----------- คำพูดด้านลบ ----------- หลอกให้กลัว ----------- ใช้ความรุนแรง ----------- ยัดเยียดความรู้ ----------- บรรยากาศคลื่นสมองต่ำ ----------- สร้างภาพพจน์ด้านบวก ----------- จูงใจไม่ใช่บังคับ ----------- ต้องให้ความรัก

ทำไมต้องเล่านิทานก่อนนอน
เรื่องเล่าทำให้เด็กรู้สึกผ่อนคลายและมีคลื่นสมองต่ำลงจะทำให้หลับได้สงบ ทำให้เกิดความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างผู้เล่าและผู้ฟัง ปลูกฝังค่านิยมอันดีงามหรือความรู้สึกที่ดีให้ผู้ฟัง เพราะขณะผู้ฟังกำลังหลับจะทำให้ความถี่ของคลื่นสมองต่ำลงและจิตใต้สำนึกเปิด ทำให้คุณค่าอันดีงามเหล่านั้นซึมซับสู่จิตใต้สำนึก ซึ่งจะส่งผลที่ดีในอนาคต

สมอง 2 ซีก
ซ้าย--------ภาษาการฟัง---------ความจำ ตัวเลข----------การวิเคราะห์และเหตุผล----------การจัดลำดับ-----------รายละเอียด แยกแยะ

ขวา--------การจินตนาการ-----------ความคิดสร้างสรรค์----------อารมณ์ความรู้สึก---------มติสัมพันธ์การเคลื่อนไหว----------ภาพรวม

ความเข้าใจคืออะไร
1.Can enplain สามารถอธิบายแนวคิดได้
2.Can interpret สามารถแปลความ
3.Can apply สามารถนำไปประยุกต์ใช้
4.Have perspective สามารถมองข้อดี ข้อเสีย
5.Can empathise มีความละเอียดอ่อน
6.Have self-knowledg รู้จักตนเอง

การสอนเพื่อจำ การสอนเพื่อสร้างความเข้าใจ
1.มุ่งตอบคำถาม What? ---------2.มีคำตอบเดียว ---------3.ตอบสนองความฉลาดด้านเดียว ---------4.เป็นความรู้โดดๆ ----------5.ประเมินเพื่อตัดสินหรือให้เกรด ให้ความสำคัญกับเนื้อหา

การสอนเพื่อสร้างความเข้าใจ -----1.มุ่งตอบคำถาม Why? How? -------2.มีหลากหลายคำตอบ ---------3.ตอบสนองความฉลาดหลายด้าน ----------4.เชื่อมโยงกับความรู้อื่นๆ ---------5.ประเมินอย่างต่อเนื่องและชัดเจน ให้ความสำคัญกับเป้าหมาย

Key Question คำถามกุญแจคิด
1. คำถามให้คิดกลับ
- ห้าสิบอย่างที่เราไม่เห็นในแม่น้ำ
- ยี่สิบอย่างที่ใช้แปรงสีฟันทำไม่ได้แน่ๆ
- หาวิธีอื่นที่แก้โจทย์นี้

2.คำถาม ถ้า...แล้ว
- จะเป็นอย่างไรถ้าแม่น้ำหยุดไหล
- จะเป็นอย่างไรถ้าไม่ใช้แปรงสีฟัน

3.คำถามหาข้อเสีย
- ข้อเสียของการมีรถยนต์ส่วนตัว
- ข้อเสียของการใช้แปรงสีฟัน

4.คำถามหาสิ่งที่ร่วมกันหรือสัมพันธ์กัน
- แม่น้ำกับมนุษย์สัมพันธ์กันอย่างไร
- จักรยานกับแปรงสีฟันสัมพันธ์กันอย่างไร

5.คำถามที่สร้างทางเลือก
- มีวิธีดูแลรักษาแม่น้ำให้คงอยู่อย่างยาวนานได้อย่างไรบ้าง
- เดินทางไปกรุงเทพได้อย่างไรบ้าง

6.คำถามให้นึกภาพหรือทำนาย
- ให้นึกว่าอะไรต่างไปถ้าไม่มีแม่น้ำเจ้าพระยา
- แปรงสีฟันในอนาคตจะเป็นอย่างไร

7.คำถามถึงประโยชน์ด้านอื่น
- ขยะ ขวดน้ำอัดลม พลาสติกเปล่า ทำอะไรได้บ้าง
- แปรงสีฟันทำอะไรได้บ้าง

8.คำถามแบบน่าขันหรือไร้สาระ
- บ้านที่ไม่มีโครงสร้างจะเป็นอย่างไร
- เราจะทำให้ฝนตกได้ตามที่เราต้องการได้อย่างไร

9.คำถามหาคำถาม
- คำตอบ คือ “พลังงานทางเลือก” คำถามคืออะไร 5 คำถาม
- คำตอบ คือ “แม่น้ำ” จะตั้งคำถามอย่างไร

10.คำถามสู่การแปลความหมาย
- ให้เหตุผลว่าทำไมตื่นขึ้นมาตอนเช้า จึงไม่เห็นทุกอย่างเป็นสีดำ
- กินเค้กแล้วทำไมจึงมีรสหวาน

11.คำถามให้คิดค้น (นำบางสิ่งให้เด็กดูแล้วป้อนคำถาม)
- เห็นอะไร (ใช้ทักษะการสังเกต)
- คิดว่ามันคืออะไร และทำไมจึงคิดว่ามันเป็นสิ่งนั้น
- ค้นหาคำตอบได้อย่างไรหรือจากที่ใด

กรอบความคิดและวิธีการเดิมๆ ของการเรียนการสอนได้สร้างผู้ตามของเมื่อวาน มากกว่าสร้างผู้นำในอนาคต ผลผลิตทางการศึกษาส่วนใหญ่จึงเป็นเพียงผู้ไล่ตามโลกปัจจุบัน ไม่ได้สร้างผู้นำในอนาคตที่จะก่อให้เกิดนวัตกรรมใหม่ๆ มากพอที่จะเป็นแรงกระตุ้นในการขับเคลื่อนสังคม แต่ทว่าการเรียนการสอนของโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา ได้พยายามสร้างความแตกต่างอย่างต่อเนื่อง

--------------------------------------------------------------อยากเป็นครูนอกกะลากันบ้างมั้ย?

สายลมกับทุ่งหญ้า

2009-12-07T21:03:00.003+07:00

เรื่องราวของตากับหลานคู่หนึ่ง ได้อ่าน ได้ซึมซับ ถึงความหอมละมุนของตัวอักษรที่ วิเชียร ไชยบัง ได้ถ่ายทอดออกมาอย่างกลมกล่อม อ่านจบในวันที่ป่วย นอนซมอยู่กับบ้าน น้ำตาไหลใส่หมอน เพราะอิน ช่วงนี้เป็นไรไม่รุ อ่อนไหวจัง :)

เก็บเกี่ยว กลิ่นดิน กลิ่นหญ้าที่พัดมาพร้อมกับสายลม..

อย่าโทษฟ้าดิน มันคือ ธรรมชาติ มันเป็นจังหวะของมัน เหมือนต้นไม้ ต้องกระทบแล้ง

จึงจะออกดอก เราเองต้องผ่านความลำบากเสียก่อน จึงจะพบความสำเร็จ

เราไม่อาจรั้งสิ่งใดไว้ได้หรอก เราได้แต่รักขณะที่ยังรักได้เท่านั้น

เวลาเป็นฟันเฟืองที่ใหญ่ที่สุด มันคงใหญ่มากจนเราสังเกตไม่เห็นถึงการเคลื่อนตัวของมัน

เหมือนกับที่เราสังเกตไม่ออกว่า ดวงอาทิตย์มันเคลื่อนที่ไปอย่างไร จะรู้อีกทีก็มืดค่ำแล้ว

เราเจ็บเพราะรู้สึกกลัวมากกว่าเจ็บจริงๆ

ถ้าติดกระดุมเม็ดแรกผิด เม็ดต่อๆ ไป ก็จะผิดไปด้วย เราต้องตั้งใจทำสิ่งต่างๆ ในครั้งแรกให้ดี

ทุกคนทำผิดกันได้ แต่ต้องกล้าหาญที่จะรับผิดต่อสิ่งที่เราทำ ทุกคนก็เคยทำผิด

แต่บางครั้งมันอาจไม่ได้มีสาเหตุเพราะเราคนเดียว เด็กขโมยแตงโมในสวน

อาจเป็นเพราะเจ้าของปลูกล่อตาล่อใจ หรือเพราะแตงโมได้ที่น่ากิน

หรือถนนบังเอิญตัดผ่านตรงนั้น ที่พูดอย่างนี้ไม่ใช่เพื่อปกป้องการทำผิดหรอกนะ

เมื่อทำผิดควรจะเป็นบทเรียนให้แก้ไข แต่บางครั้งมันก้ต้องได้รับการเยียวยา

เราควรกลัวโรคชราหรือเวลากันแน่ “ไม่ควรกลัวทั้งสองอย่าง” เพราะมันจะค่อยๆ เป็นไป

จนเราไม่รู้สึกตัว ไม่เจ็บปวดเหมือนยอดอ่อนของต้นไม้ที่เราไม่รู้ว่ามันงอกออกมาเมื่อไหร่

จะรู้ตัวอีกทีต่อเมื่อมันได้งอกออกมาเสียแล้ว

ขอบคุณหนังสือดีๆ ที่หมุนวน วนเวียนอยู่ใกล้ชีพจรของข้าพเจ้า ..

ตัวปลอม : อ้อม สุนิสา สุขบุญสังข์

2009-12-06T17:53:00.004+07:00

ความสวยงามปรากฎกระจ่างชัด ทั้งในภาพ และเรื่องราวทั้งหมดของคลิปนี้

ตัวปลอม

เปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นเหมือนเขา ไอ้ตัวจริงเรามันไม่เข้าที ต้องเป็นตัวปลอม ต้องยอมโดนย้อมตัวจริงที่มี หากเธอว่าดีก็ดีเชื่อเธอ แต่บางครั้งน้อยเนื้อต่ำใจ อยากกลับไปเป็นคนเหมือนเก่า อยากจะฝืนเพื่อเขา แต่เราไม่เคยสุขใจ จะยอมทำตามตัวเธอทั้งๆที่ใจ ก็อยากเป็นตัวฉันเองไง ดูโทรมเล็กน้อยหัวใจ ไม่เปลี่ยนแปลง แต่เธอไม่เคยจะแคร์ว่าแท้ๆข้างใน เหนื่อยหน่ายเต็มทนทุกทีไป เธอเคยรู้ไหมใจจริง สิ่งที่สำคัญ ผ่านมาเนิ่นนานฉันยังสงสัย เกิดมีวันใดใจหมดเรี่ยวแรง ที่เคยยอมทนที่เคยสับสนมันมีเส้นแดง บทเรียนคงแพงหากเกินเส้นไป อยากให้รักๆฉันข้างใน สิ่งนอกกายมองไปแค่ผ่าน อยากให้รักนั้นหวาน บอกกันก็ยังไม่สาย กฎเกณฑ์ที่เธอเป็นคนคิดค้นให้ทำ ผิดถูกยังไงชี้นิ้วนำ เธอลองถามฉันสักคำ ไม่เคยมี อยากหลบไปเลยบางทีทุกครั้งที่เจอ ปรับเปลี่ยนไปตามสังคมเธอ เวลาชะเง้อตามเธอ เหนื่อยจนท้อใจ เธอลองถามฉันสักคำ ไม่เคยมี เวลาชะเง้อตามเธอ เหนื่อยจนท้อใจ

ชอบทั้งคู่ ทั้งสุนิ ทั้งเพลงตัวปลอม

หลายครั้ง ที่เขว ปล่อยให้ตัวเองเป็นไปตามบรรทัดฐานของคนอื่น

จนลืมนึกถึงความรู้สึกลึกๆ ของใจตัวเอง เพราะข้อจำกัดที่ว่าเรายังอยู่บนโลกกลมๆ ใบนี้

ทำให้บางครั้ง.. ก็ยากเหลือเกินที่จะทำตามใจตัวเองไปจนตลอดรอดฝั่ง

แต่ยังไงก็ตาม หากยังสามารถเตือนสติรู้เท่าทันการกระทำและความคิดของตัวเอง

และยังมีเหตุผลต่อการกระทำนั้นๆ ไม่ว่าเราจะทำเพื่อใคร ไม่ว่าจะตามใจคนอื่นหรือตามใจตัวเอง

ก็ไม่ได้สำคัญอะไร..

พ่อถอดรองเท้าไว้ ให้เห็นตรงนอกชาน

2009-12-05T10:18:00.008+07:00

วันพ่อปีนี้ ก็คล้ายๆ กับทุกๆ ปี ที่หม่ามี๊ผู้ใจดี ได้หนีลูกๆ ไปปฏิบัติธรรมที่วัดตลอดทั้งสัปดาห์ ปล่อยให้เราพ่อลูก อยู่พะเน้าพะนอกันตามลำพัง ..แต่ก่อนไป ก็ไม่ลืมที่จะแกะส้มจิ๋วไว้ให้ลูกสาวสุดท้องกินแก้คิดถึง

และก็มีภารกิจทิ้งท้ายไว้ด้วยว่า ให้พวกเรา(พ่อกะลูก)นำทองเหลือง ซึ่งเป็นของเก่าแก่ของตระกูล(ที่ไม่ได้ใหญ่โตนัก) ไปถวายพระ บนยอดเขานาคเกิด เพื่อหลอมเป็นพระต่อไป พวกเราพ่อลูกจึงนัดหมายกันตอนเช้าตรู่ 6 โมงตรง บนพื้นห้องครัว เย้!!

หลังจากตักบาตรกันเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็ได้ดื่มด่ำบรรยากาศบนยอดเขาสูงๆ ในยามเช้า ก็ทำเอาหนาวเหน็บกันไปตามๆ กัน เจ้าลมวายุรึ ก็พัดแรงซะเหมือนกับเปิดพัดลมเบอร์ 10 แม้เราลูกน้อยจะตัวอ้วนพีแต่ก็ร่ำๆ จะปลิวไปเสียให้ได้ มือไม้ก็เย็นไปหมด แต่ก็แปลก.. ที่กายภายนอกอันเหน็บหนาวก็ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปหนาวถึงข้างในหัวใจเหมือนอย่างที่กายภายนอกแสดงออก กลับรู้สึกอบอุ่นจากไออุ่นของใครคนนึงข้างกายอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งมันคงจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปในทุกๆ อณูของลมหายใจเข้าออก

และแล้ว.. วันหนึ่งวัน ก็หมดไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ยังเหลืออยู่คงจะเป็นเสียงหัวเราะ รอยยิ้มและความสุข ที่ยังคงหมุนวนอยู่รอบๆ ตัวเรา และคงไม่ใช่เพียงแค่วันนี้ ที่จะเป็นคนสำคัญ หรือวันสำคัญ เพราะเราต่างก็รู้ดีว่า ไม่ว่าวันไหนๆ มันก็จะยังคงเป็นอยู่อย่างนี้

เคยได้ยินเค้าพูดกันว่า หากในวันสำคัญ เรายังไม่เห็นว่า "สำคัญ" ปล่อยให้ภารกิจอื่นใดมาแทรกแซงจนวันสำคัญนั้นๆ ผ่านไปได้อย่างเฉยเมย ก็อย่าไปหวังว่าวันอื่นๆ ที่แสนจะเรียบง่าย มันจะกลายเป็นวันสำคัญได้ (พูดให้งงเข้าไปอีก)เพราะแม้แต่วันที่ควรเห็นว่าสำคัญ คุณยังไม่สามารถให้ความสำคัญกับมันได้เลยนิ :) เออ.. จริงแฮะ

แสดงว่าหลายคนที่อยู่รอบๆ กายเราก็ยังถือว่าโออยู่ เสือเธียร์เองก็ถือว่าใช้ได้เลย ทั้งเข้าใจ และปฏิบัติในสิ่งที่ควร.. แม้จะกินสุกี้กันคนละหม้อ คนละเวลา คนละสถานที่ แต่ก็คงอุ่นใจไม่แพ้กันละน้า งี้..ก็ไม่เสียแรงที่เลือก และก็ถือได้ว่าเลือกคนไม่ผิด

เราจะอยู่เพื่อรัก และดูแลกันเสมอ

เมื่อก่อนครั้งฉันเป็นเด็กน้อย คอยแต่คลานพ่อหัดตั้งไข่ให้จนฉันเดินเป็น เตาะแตะก้าวทีละน้อยค่อยๆ เข็นจับเกาะพ่อ

เดินเล่น ตามประสาเยาวว์วัย พ่อถอดรองเท้าไว้ ให้เห็นตรงนอกชาน ฉันเจ้าเด็กน้อยลองใส่สวมเดินภูมิใจอยากใส่ไว้

ให้เหมือน แม้จะหนักยังเดินไหว พ่อยิ่งใหญ่เหมือนภูเขาเราจะตาม ข้างหน้าที่ทิ้งไว้คือรอยเท้าที่พ่อเดินลูกเหยียบ

ย่าง ไม่ห่างเหินเดินตามย่ำบุกป่าเขาลำเนาไพร ไม่ครั่นคร้ามเด็กน้อยตามอย่างพ่อ ไม่ท้อเดินไปเติบใหญ่ถึงวันนี้ พบ

ชีวิตที่ผกผันฉันจึงได้รู้ว่าการเดินไม่ง่ายดังใจวันที่ถูกทุกข์ทับถม ขมขื่นใจสักเพียงไหน รองเท้าพ่อคู่ใหญ่ยังสอนใจ

เราวันที่ถูกทุกข์ทับถม ขมขื่นใจสักเพียงไหน พ่อยิ่งใหญ่ เหมือนภูเขาเราจะตาม

ด้วยรักและเคารพจากใจ.. น้องนุชสุดท้อง

พื้นที่เล็กๆ

2009-12-03T21:12:00.003+07:00

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00010371

ด.ญ.jubjub

เสื้อผ้าลดโลกร้อนโครงการ 3

2009-12-02T18:25:00.004+07:00

เก็บเสื้อผ้าบริจาคมากมาย จนเอวเคล็ด

แต่ปีนี้ไปไม่ไกล ลัลล้ากันใกล้ๆ ที่จังหวัดชุมพร นอน นอน นอน..

บริจาคกันมาเยอะๆ นะจ๊ะ จะรอ ร้อ รอ..

jubjub

เดี่ยว 8

2009-12-02T13:25:00.004+07:00

Udom

แย่จัง บัตรเต็มหมดแล้วววววอ่ะ เวปไซต์ Thaiticket ถึงกับล่ม(จม) เลยทีเดียว

แต่อันนี้ ด้วยการสนับสนุนจากหลายฝ่าย จึงทำให้ได้มาแร้น ป้าดดิ่โธ่!!!!!!

รายละเอียดการซื้อบัตรของคุณมีดังนี้

คุณใช้บริการซื้อบัตรกับเราเมื่อ วันที่ : 08-12-2009 10:15:33

โดยคุณเลือกชมรายการ : Note Udom No.8 - เดี่ยว 8

สถานที่แสดง : Royal Paragon Hall 2

วันที่ : 14-02-10 เวลา : 19:00

โซน : C2ที่นั่ง

เอาวะ!! ดูเดี่ยว 4 ไปเมื่อ 14 ก.พ.ปี 1999

อยากรู้เหมือนกัล ว่าเดี่ยว 8 ปี 2010 นี้ ชายคนที่จะมานั่งข้างๆ จะยังเป็นคนเดิมอยู่ม้ายยย??

สะดือแห้ง

2009-12-01T15:05:00.006+07:00

ผ่านวันเกิดมาเกือบเดือนแล้ว ถ้าอยู่ในวัยทารก มีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ สะดือก็คงจะเริ่มแห้ง

(ท่าทางจะแห้งจริง อย่างที่ใครบางคนพูด)

เหตุใดเลข 3 มันถึงได้วาบหวามขนาดนี้ (วาบหวามนะ ไม่ใช่ร้าวราน)

จิการัตน์ในวัยเลข 3 นำหน้า มีคนมารอต้อนรับอยู่ฝั่งนี้เต็มไปหมดแล้ว ก็เล่นมาโผล่ซะปลายปีเชียว เพื่อนๆ ก็ล่วงหน้ากันไปแล้วอ่ะดิ่ หึหึ..

30 ปีมาแล้วที่เมื่อถึงวันเกิด หม่ามี๊กับคุณป๋าจะผัดหมี่เหลืองเส้นอวบๆ ให้กินคู่กับไข่แดง นัยว่าให้ลูกสาวคนสุดท้องมีอายุมั่นขวัญยืน มีความสุข และเฮงๆ และปีนี้ก็ไม่พลาดเช่นกัน ที่จะนั่งนับเวลาเกิด (พูดเหมือนกันทุกปี) แต่เป็นการนั่งพูดเรื่องเดิม เนื้อหาเดิม บรรยากาศเดิม คนถ่ายทอดคนเดิม คนฟังคนเดิม ที่ฟังแล้วไม่น่าเบื่อเลยสักนิด

แม้จะเป็นเพียงวันหนึ่งวันที่ผ่านไป ทำให้การสะสมแต้มอายุลุล่วงไปอีก 1 ปี แต่ความอบอุ่นที่ได้รับจากทุกคนที่รายล้อมรอบตัวก็ยังอบอุ่นเหมือนเดิม 30 ปี(ต้องย้ำบ่อยๆ) ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดู ทำให้ได้คิด ได้จำ ได้เรียนรู้กับหลายสิ่งหลายอย่าง ความยั้งคิดและการตรึกตรองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยสติคืบคลานมาสิงสถิตอยู่ในใจ ในวัยเข้าใกล้เลข 3 และจะตระหนักรู้ให้มากยิ่งกว่าเดิมในวัยที่ล่วงเลยเลข 3 ถ้วนไปแล้วด้วย

ถึงแม้ "อายุเป็นเพียงตัวเลข" อย่างที่ใครๆ ชอบพูดกัน มันก็จริงอยู่ แต่การที่คนๆ นึงไม่ได้ใส่ใจเลยว่าอายุตัวเองนั้น ล่วงเลยเข้าไปกี่สิบพรรษา แต่ยังคงทำตัวเริงร่าเหมือนเดิม คิดเหมือนเดิม เหมือนกับเมื่อครั้งยังเป็นเด็กหรือใจร้อนวู่วามเหมือนวัยรุ่นวัยขบเผาะนั้น ย่อมไม่เหมาะสม ความแก่หงำเหงือกมาคืบคลานเข้ามาเพื่อเตือนสติให้เราเป็นคนๆ นึง ที่จะเป็นตัวอย่างให้เด็กดูได้อย่างไม่เอียน น่าจะดูดีกว่าให้เด็กมานั่งสอนหรือถอนหงอก :)

ทำดีเดือนเกิดของชาวตราชั่งและแมงป่อง ฝ่ายทรัพยากรบุคคลได้นิมนต์พระ 9 รูป มาให้สาวกที่เกิดราศีเดียวกัน ได้ตักบาตรร่วมขันในยามเช้า พอบ่ายหน่อยก็มีกาชาดมารับบริจาคโลหิต ไอ่เราก็เฉียดได้นอนให้น้ำเกลืออีกหน ด้วยว่าลืมทู้กทีว่าเป็นสตรีวัยสาวที่ยังมีนั่นมีนี่อยู่ ขืนหน้ามึนยอมให้เลือดออกหลายทาง ก็มีหวังได้นอนหน้าซีดเป็นไก่ต้มเหมือนเมื่อครั้งก่อนให้ได้สมน้ำหน้ากันทั้งบางเพราะไม่ระวัง ไม่ใส่ใจ และไร้สติ :) เสาร์อาทิตย์นี้ตั้งใจว่าจะไปเอาเลือดออกจากร่างกาย หลังจากเข้าสู่สภาวะปกติ หายจากป่วยไข้มาหลายวัน

เรื่องดีๆ เรื่องสะใภ้ในเดือนนี้ก็มีมากมาย หนึ่งในนั้นคือ a day นิตยสารที่ติดตามเป็นประจำ เดือนนี้ พ.ย. 52 ก็เอาใจด้วยบุรุษไปรษณีย์นามอุดม แถม Penfriend หรือเป็นเฟรนด์ด้านในก็ยังมีจิการัตน์หราอยู่ด้วย ไปรษณียบัตรฉบับแรกมาถึงแล้ว ด้วยความยินดีที่ยังมีคนอยากเขียนถึง ได้เวลาต้องจัดการส่งหาสหายที่ไม่ได้เห็นหน้ามั่งแล้ว :: ขอบันทึกไว้ ณ ที่นี้ ว่ากรี๊ดบ้านแทบแตกเมื่อรู้ว่า a day ฉบับนี้เป็น a dom ของกระผม :)

ขอบคุณสิ่งดีๆ ทั้งมวล ที่ได้หมุนเวียนเป็นวงจรอยู่ในชีวิตของข้าพเจ้า
30 ยังแจ๋ว!!!

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00010120

jubjub

อุดหนุน

2009-11-25T21:34:00.007+07:00

คำๆ นี้ผุดขึ้นมาพอดี ในระหว่างนั่งรอให้ครบเวลาปลุกหม่ามี๊คนดีของกระผมมากินยาแก้ไข้.. (ติดกันงอมแงม)

ระยะนี้ได้คลุกคลีกับคำนี้บ่อยๆ ด้วยว่าไปป๊ะเอากับร้านค้าที่น่าสนใจอยู่ 2 ที่

ที่แรก เครื่องแกงตำมือ ของลุงๆ ป้าๆ แถวบ้านป่าคลอก ที่ตัวเรากับพี่จุ๋มเที่ยวไปวนๆ เวียนๆ อยู่หลายครั้งหลายครา ตั้งกะเริ่มทำโครงการอนุรักษ์หญ้าทะเลและพะยูน จ.ภูเก็ต เห็นลุงๆ ป้าๆ ตำโชว์กันเป็นเรื่องเป็นราว มีคนมาดูงาน มีที่มีทางพร้อม แต่เพิ่งได้อุดหนุนจริงจังก็เมื่อไปเยือนลุงจุรุนเมื่อครั้งหลังสุดนี้ ใจนึงที่อุดหนุนก็เพราะอยากจะสนับสนุนลุงๆ ป้าๆ ที่นั่งตำกันตั้งแต่เช้า เลยซื้อมาฝากคุณป๋ากับหม่ามี๊ในปริมาณที่ป้องกันการถูกดุ แต่ในใจก็ยังหวั่นๆ ว่าซื้อถูกเรื่องถูกราวเค้ามั้ยหลาวนิ? เดี๋ยวโดนโวยอีก รับหน้าที่ซื้อของเข้าครัวทีไร ต้องอธิบายกัน 3 วัน 7 วัน กว่าจะซื้อมาถูกต้อง

หาเรื่องซื้อเครื่องแกงตำมือไปฝาก ด้วยความปีนเกลียว หึหึหึ.. มีหวัง :)

เพราะปกติน้องนุชสุดท้องอย่างกระผม ที่มีทั้งบิดา มารดา และพี่สาว ที่สามารถปรุงอาหารได้หอมอร่อยเหาะ ก็ได้แต่นั่งรอตากลมๆ แววๆ อยู่บนโต๊ะ เพื่อให้อาหารสำเร็จรูปมากมายถูกลำเลียงออกมาจากครัวอย่างหอมฉุย โดยที่ไม่เคยได้เห็น แม้แต่หน้าตาของวัตถุดิบ

แต่ขอโทษ!! วันนี้.. ข้าพเจ้าสามารถจัดหาวัตถุดิบจากแหล่งผลิตอันได้คุณภาพ มาประเคนให้บิดามารดาได้ปลื้มกับความสามารถนี้ โอวววว มันยอดมาก.. หลังจากเรียกร้องกันมาหลายวัน ถึงขนาดให้ดูเบอร์โทรที่ข้างถุง เพื่อจะได้โทรไปถาม ว่าลุงป้าฝากขายที่ไหนมั่งนิ? ได้ความว่ามีที่เดียวคือ ตลาดนัดสามกอง จะมีป้ายติดพร้อมว่าเครื่องแกงตำมือนี้ มาจากที่ใด (ระวังของลอกเลียนแบบ.. เฮ้อ!! ของอย่างนี้ยังแทบจะต้องจดลิขสิทธิ์กันเลย) เอาเป็นว่า เราเชียร์เติน!! เราเชียร์เติน!! หนับหนุนเต็มที่ ใครอยากกินเครื่องแกงตำมือรสเด็ด ติดต่อได้ที่กลุ่มเครื่องแกงตำมือ แม่บ้านท่าหลา หมู่2 ต.ป่าคลอก โทร 089-9401709 ป้าเค้าใจดี คุยได้ ถามได้ อุดหนุนได้ หรือใครจะบุกไปซื้อได้เลยที่หน้าหาด บริเวณโรงเรียนวีรสตรีอนุสรณ์ ลุงป้าเค้าตำขายกัน สด สด ราคาถูก รับประกันความอร่อย จากคนช่างเลือก ดั่งเช่น คุณป๋า กับหม่ามี๊ของกระผม

งานนี้ ได้วัตถุดิบดีๆ มาปรุงอาหาร แถมยังได้สนับสนุนลุงป้าที่ยอมนั่งหลังขดหลังแข็ง ตำเครื่องแกงร้อนๆ สืบทอดไว้ให้ลูกหลานได้เห็นอีกด้วย ไม่ใช่ใส่เครื่องแล้วปั่นออกมาปรื้ดเดียวไหลออกมาอย่างไม่มีศิลปการผลิต :) มีทั้งเครื่องแกงส้ม แกงกระทิ แกงพริก แกงเขียวหวาน ฯลฯ ต้องลองสอบถามดู ใครบุกไปไม่ถึงป่าคลอก แวะเวียนมาหาดูที่ตลาดนัดสามกองก็ได้ ลุงๆ ป้าๆ เค้าบอกว่า มีอยู่เจ้าเดียวที่รับมาขายจ้า..

พรุ่งนี้ พี่จุ๋มกับพี่กระแต ไปบรรยาย บ้านข้าพเจ้าก็ได้ฤกษ์ฝากซื้อเครื่องแกงมาเป็นกิโลอีก เย้ๆๆ

เครื่องแกงตำมือ จงเจริญ!!

สำหรับอีกที่ ไก่ทอดบังเดช หลังโรงพยาบาลพันธมิตร ที่เสือเธียร์คุยโวนักหนาว่าน่ากิน อร่อยลิ้น อร่อยเหาะ ซึ่งอันตัวข้าพเจ้านี้ที่โปรดปรานไก่ทอดอยู่เป็นทุนเดิม จนโดนบุพการีเหน็บบ่อยๆ ว่ากินไก่จนจะบินได้อยู่แล้ว เมื่อเป็นดั่งนั้น แล้วมีหรือที่จะทนไหว หากโดนยั่วยวนซะขนาดน้าน..

วันแรกซัดไป 2 ชิ้น ข้าวเหนียว 1 อร่อยล้ำ จนทำให้วันนี้ต้องรีบตื่นตักบาตร เพราะนึกถึงรสชาติเข้มข้นของเนื้อไก่แห้งๆ ไม่เฉอะแฉะกับข้าวเหนียวนุ่มๆ น้ำจิ้มรสเด็ดไม่เลี่ยน อีกทั้งยังสบโอกาสที่วันนี้บิดามารดาไปวัดนาเตยที่พังงาตั้งกะเช้าตรู่ ก็เลยไม่มีใครนั่งกินกาแฟเป็นเพื่อนให้ครึกครื้นเหมือนทุกวัน ข้าพเจ้าเลยได้จรลีไปซบอก(ไก่)ของบังเดชอีกครั้ง และวันนี้ก็ได้ซื้อไปฝากสหาย 2 สาว อีกคนละชิ้น เพื่อจะได้ลิ้มรสความอร่อยไปด้วยกัน ::สรุปบังเดชมีแฟนคลับเพิ่มเป็น 3 คนถ้วน!!

อันที่จริง ไก่ทอดอร่อยๆ ก็หากินได้ดาดดื่น แถวๆ โรงพยาบาล ตรงหน้าร้าน idea เก่า เราก็แวะซื้อกินกันจนถนนสึก แห้งๆ เข้มๆ เหมือนกัน แต่ไก่ทอดของบังเดช มีเสน่ห์ดึงดูด ด้วยมีกลิ่นสมุนไพรนิดหน่อย คนไม่ชอบสมุนไพรอย่างเรายังเหมาว่าอร่อยทั้งร้าน อีกทั้งไมตรีจิตอันดีงามของเจ้าของร้านที่ชวนให้ไปซื้อได้ทุกวี่วันไม่มีเบื่อ แม้หน้าตาจะดุดัน แลดูเหมือนคนใจร้าย แต่พอไปยืนใกล้ๆ ก็กลับกลายเป็นคนพูดจาหวานหู เสือเธียร์นำเสนอไก่ทอดหอมๆ พร้อมกับคำว่า "ครับผม ขอบคุณครับผม" อะไร อะไรก็ครับผมไปหมด ดูสุภาพล้ำกว่าหน้าตาไปตั้งหมื่นลี้ ทีแรกก็นึกว่าอำ พอไปเจอเข้าจริง เออ.. น่ารักดีแฮะ

อ่ะ.. จะขึ้นทำเนียบไว้ล่ะนะ ไก่ทอดสมุนไพร บังเดช ครับผม หนับหนุน หนับหนุน ครับผม :)

--------------------

ชื่นใจจริงๆ มีคนดีๆ ประกอบอาชีพสุจริต อยู่รายล้อมรอบตัว เห็นควรสนับสนุนอย่างเร่งด่วน หุหุ

fw :

2009-11-25T21:19:00.005+07:00

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00010294

MazKaz DonT_TeaM

2009-11-19T22:21:00.004+07:00

จัดให้เพียวๆ เลย สำหรับน้องชายหน้ามึนคนนี้..

ด้วยว่าระยะนี้ SNL ทำการระดมสมอง งัดเอาคำภูเก็ตวันละคำมาโพสกันไว้ในเมล เพื่อเป็นการอนุรักษ์และสืบทอดภาษาพื้นถิ่นของพวกเรา นั่งคิดนั่งพิมพ์ อ่านของเพื่อน อ่านของตัวเอง ก็ขำ ~~

แต่วันนี้ ในระหว่างที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ เมลนี้ก็โผล่ขึ้น เริ่มจากเลข 1.ด้วยน้า (ของคนอื่น เค้าพิมพ์ต่อๆ กันมา ใครคิดออก ก็ใส่หมายเลขใหม่ต่อท้ายข้อความ) ไอ่เจ้านี่ คงอ่านคำสั่งไม่เคลียร์ มิน่าถึงได้สอบตกตลอด เพราะงี้นี่เอง หุหุ..

แร้ววว แค่นั้นยังไม่พอ หลายคำที่เค้า up ไปแล้ว ม้านนนนน ก็ยังเอามาใส่ไว้อีก(อย่างหน้าตาเฉย) มันหน้ามึนมั้ยล่ะ ไอ่เด็กน้อยข้าวมันไก่คนนี้ และที่ได้เอาหน้า(ปิดหน้าเหมือนเดิม) มาจัดไว้ให้โดยชับโผะ ก่อนจะ up คำภูเก็ตอื่นๆ อย่างเป็นเรื่องเป็นราวก็เพราะ พวกเรา SNL MAN เคยเม้าท์กันก่อนหน้านี้ว่า "ไอ่เด็กน้อยข้าวมันไก่คนนี้" มันชอบพูดใต้คำกลางคำ(แสดงความบ้านๆ เต็มที่) โดยไม่ขัดเขิน.. โดยส่วนตัวก็ชอบอยู่ เด็กที่ไม่ Make หรือ Fake โอเคร!! ผ่าน..

แต่ละอัน ที่น้องมันส่งมา โปรดดูด้วยตาเปล่า เอาเอง :)

1.จัดไปอย่่าให้เพลียะเหมีย-- อาการสะดุดหกล้ม

2.ตากหลัง-- คล้้ายๆ กับอันแรก แต่ถ้าตากหลังจิงๆมีหัวแตก เพลียะเหมียแค่ปวดๆ (เกี่ยวปะวะ +555)

3.บินผูน-- กะละมัง

4.เจียนสี-- ตะหลิว

5.จุ๊ยก้าว--คูน้ำ

6.ซัวเต้ง--บ้านนอก

7.เหล่าเ้ต้ง--ข้างบน

8.ซิเบ้ง--ตาย

9.จั้ว--อวดเก่ง ชอบโชว์

10.ดีปรี--พริก

11.บังซีกู๊--ละมุด

12.จ้อง--อวัยวะบางอย่างแข็งตัว -"-z?

13.เห็นดู--น่าสงสาร

14.ปุ้นเต๋ --ของพื้นเมืองภูเก็ต

15.พรรนั้น --อย่างนั้นแระ

16.หมูฮ้อง--หมูเทพเจ้า กินจานเดียวไม่เคยพอ +555

17.เชียด--ตัด

18.โห๊เหลี่ยว --ของดีๆเพนิ

19.โอ๊วเอ๋ว--น้ำแข็งใสใส่น้ำแดง มีวุ้นทำจากกล้วยน้ำว้าสุกและสาหร่ายทะเลลึกสบายรูสิท่า กับถั่วแดง เจ้าแรกแห่งภูเก็ต ชื่อแป๊ะเอ้ง อยู่แถวตรอกสุ่นอุทิศ แต่ตอนนี้แกซีเบ้งแล้ว ลูกหลานแกทำต่อ

20.หวันเช้า--ตอนเช้า

21.หวันช้าย--จะให้เปนตอนเช้าได้ไง +555

22.อั้งโล่ --เตาถ่าน

23.อาโป๊ง--มันก้อคืออาโป๊ง บอกไม่ถูก ร้านกินหรอยอยู่ตรงโรงเรียนบางเหนียวร้าน โก๊เนี้ยว

24.เปาล้าง--ข้าวเหนียวก่อกับใบตองแล้วเอาไปย่าง

25.บี๊โกหมอย--ไม่ได้ทะลึ่งแต่มันมีจิงๆ ตะลึงตึงๆ +555 เหนียวดำราดน้ำทิ

26.โกสุ้ย--ขนมถ้วยน้ำตาลแดง คนภูเก็ตนิยมกินกับโกปี๊ --กาแฟ

27.แป้งจั่วจูหุ้น --แป้งมันสำปะหลัง

28.โอต้าว--โอต้าวคือโอต้าวจะให้เป็นโอวัลตินก็ไม่ได้ +555

29.จ๊อก๊อง --ปู่ทวด

30.จ๊อหม๊า --ยายทวด

31.ซึ้งอ๋วน--น้ำแข็งใส เฉยๆต่างกับโอเอ๋ว นะจ๊ะคนสวย ขยายฟาร์มนิดนึง ซึ้ง แปลว่าน้ำแข็ง ถ้าโกปี็ซึ้ง ก็คือ กาแฟใส่น้ำแข็ง เซล้องอูเล้งซึ้ง ก็คือ ชาเย็นใส่น้ำแข็ง

32.โตหลอง--ขอร้อง

33.ปุ๊ดเส็ง --ไม่ได้เรื่อง

34.โบ่เปี่ยน--คล้ายๆกับปุ๊ดเส็ง

เอ่อ นึกไม่ออกแขบไปลอกการบ้านก่อนเด๋วให้มะออกจากโรงพยาบาลก่อนเด๋วจะไปถามมาเหรย นะจ๊ะตัวจี้

ส่งท้ายแล้วกันเพิ่งนึกออกเพราะกินแต่เช้า แกงกะหรี๊ฝ่าน คนภูเก็ตมักจะไม่พลาด ไม่ต้องภูเก็ตก็อย่าพลาด เพราะมันเป็นของภูเก็ตโบราณมากๆตั้งแต่ไหนแต่ไรเป็นของจีนไหหลำ ร้านอยู่ตรงหน้าอ๊ามบางเหนียวที่เดียวในภูเก็ตหากินที่อื่นไม่ได้อีกแล้ว ถ้าร้านนี้เจ๊งก็คงไม่มีกะหรี๊ฝ่านให้น้องแบงค์กินนน

กะหรี๊ฝ่าน เป็นแกงราดข้าวมี กะหรี๊ฝ่านปลา หมูทอด แล้วก้อหมูบะช่อ แต่รุสึกหมูบะช่อเด๋วนี้จะไม่มีแร้วนะ
ว่าแล้วอย่าลืิมไปกินนะ ราดแกงพูนๆกินกับอ๋วนหมูทอด อัลหละปะโต้ย หร้อยย่างแรงงง

ไปแระนะ กั้มเสี่ยๆ แปลว่า ขอบคุณ

Bulletin >> ส่งภาพชิงตาบัก

2009-11-18T22:32:00.005+07:00

http://www.phuketbulletin.co.th/web/Photo/

หาเรื่องหนุกๆ ลุ้นกินตาบัก บูลเลทินใจปล้ำ แจกวันละ 4 ใบ

ใบนึง ซื้อหนึ่งฟรีอีกหนึ่ง

(เสียดายที่สงวนสิทธิ์ 1 ใบ 1 คน เลยต้องทำสนธิสัญญา โดยป๋าเธียร์เป็นเอเย่นต์)

แหลมพรหมเทพยามสิ้นแสงตะวัน

จิการัตน์ วงษ์เทวัญ (จุ๊บ จุ๊บ) (เข้าชม 99 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 11 พ.ย. 2552

เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ความมืดมักเข้าปกคลุมจนแทบจะมองอะไรไม่เห็น

คงเหลือเพียง ความสุข รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ เท่านั้น

ที่กลางคืนไม่สามารถกลืนกินหรือแทนที่มันได้..

----------------------

ก่อนแสงตะวันจะลับไป ..ในยาง

เธียร์ ธารสิริโรจน์ (เข้าชม 52 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 12 พ.ย. 2552

แสงตะวันค่อยๆ ลับ ดับไป แต่ในหัวใจพวกเราทุกคนยังคงเริงร่า

เพราะในใจยังคงรู้ดี ว่าพรุ่งนี้แสงของวันใหม่ .. ก็จะปรากฎงดงามเหมือนเดิม
----------------------

แหลมไผ่ อยู่ตรงไหนของภูเก็ต

อนุวัฒน์ พูลสิน (เข้าชม 40 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 13 พ.ย. 2552

แหลมไผ่ อาจจะไม่คุ้นหูสักเท่าไหร่

แต่จริงๆ แล้ว มันอยู่ใกล้เราแค่เอื้อมเองนะ ขับผ่านราไวย์ ก่อนได้เห็นแหลมพรหมเทพ

หาดนิ่งๆ เงียบๆ สงบๆ ก็รอให้เราไปนั่งเล่น นอนเล่น ปล่อยตัวปล่อยใจ อย่างสบายอารมณ์..

ว่าแล้วก็คิดถึง :)

Pic :: แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้รอ เพื่อให้เราได้ถึงดั่งฝัน ร่วมกัน..
----------------------

ถนนดีบุก - - ชิโน กับ โพท้อง

ภูษิต ภาษี (เข้าชม 40 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 13 พ.ย. 2552

เพิ่งค้นพบ มุมหนึ่งบนถนนสายนี้

เป็นมุมที่ดีมากมากอีกมุมหนึ่ง ที่จะเก็บภาพบรรยากาศประทับใจ

ในช่วงเทศกาลถือศีลกินผักของจังหวัดภูเก็ต
----------------------

ประตูเมืองภูเก็ต

สิทธิธัช ฤทธิไกรรณการ (เข้าชม 35 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 14 พ.ย. 2552

ไข่ขาวๆ ไข่ใหญ่ๆ คงไม่มีใครไม่เคยเห็น

จากต่างจังหวัดเข้าสู่ตัวเมืองภูเก็ต รถทุกคันจะต้องผ่านประตูเมือง

ซึ่งเป็นที่กบดานของไข่เต่า ขาวๆ ใหญ่ๆ นับไม่ถ้วน

::ณ วันนั้น พวกเรา SNL ได้ไปรอต้อนรับ Monster 696

รถมอเตอร์ไซค์จากค่าย Ducati 2 คันแรกในจังหวัดภูเก็ต

ซึ่งเป็นของเพื่อนๆ ในกลุ่ม ก่อนจะได้ฤกษ์เดินทาง จึงมีเวลาเก็บภาพประทับใจ และเราก็เลือกตรงนี้ ..ที่ๆ มีไข่เต่า
----------------------

วัดสะปำ ยามเย็น

แสนศักดิ์ ทนงูเหลือม (เข้าชม 27 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 14 พ.ย. 2552

สถานที่นึง ซึ่งเงียบ สงบ สงัด หลายคนมาทำวัตรเช้าและเย็นกันที่นี่

ประทับใจตรงที่วิวจากด้านบน ชวนให้ขนลุก :)

อย่าคิดมาก!! ที่ขนลุกน่ะ เพราะด้านหลังของวัดมีพื้นที่ทำนากุ้งอยู่หลายเอเคอร์

มองแล้วสวยงามดี และค่อนข้างแปลกใจที่มันยังมีหลงเหลืออยู่อีกหรือ สถานที่แบบนี้ในเมืองแห่งการท่องเที่ยว
----------------------

หมอกเกิด ที่เขานาคเกิด ภูเก็ต

สุรวิชญ์ กิตติวุฒ (เข้าชม 26 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 14 พ.ย. 2552

เขานาคเกิดในวันเกิดหมอก ..

เช้าวันปิยมหาราช 2551 ยามเช้าตรู่ที่แสนจะโชคดีของพวกเรา นัดหมายกับเพื่อนมากมาย

จะขี่มอเตอร์ไซค์ไปชมวิวบนเขาในยามเช้า แต่ฝนดันตกยังกะพายุเข้าก่อนจะได้ออกจากบ้าน

ยังเหลือสองเราที่ไม่ย่อท้อ

รอจนฝนหยุด.. เลยได้ไปสะดุดกับหมอกเข้าอย่างจัง :) โชคดีจังเลย..
----------------------

เสียงระฆังดังบนเขานาคเกิด

ดำรง จันทนาค (เข้าชม 18 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 16 พ.ย. 2552

ระฆังน้อย ร้อยเรียงราย...

ปะทะกับสายลมอ่อนๆ ตอนใกล้ค่ำ
----------------------

เส้นทางหรรษา บนเขาเรด้า..

ทรงยศ พงศ์สว่าง (เข้าชม 4 ครั้ง)ได้รับรางวัลวันที่ 18 พ.ย. 2552

ถนนทอดยาวไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา

วิวสวยได้อารมณ์ประหนึ่งว่าได้ดอมดมหอมกลิ่นธรรมชาติไปตลอดเส้นทาง

งานนี้.. เลยพลาดไม่ได้ ที่จะโชว์พาวว :)

9 รางวัล คูณ รางวัลละ 3 ใบ ใบนึงซื้อ 1 แถม 1 กินกันได้ถึงภพหน้าละฮะ.. งานนี้!!

ไอ่สก็อต แมวหมอนวด ~~

2009-11-17T21:53:00.006+07:00

เป็นที่ทราบกันดีทั่วทั้งบาง ว่าไอ่กระผม นามจุ๊บๆ นั้น โค ตะ ระ แพ้ขนแมว แม้จะเป็นแฟนพันธ์แท้ของเจ้าสัตว์หน้าขนขี้อ้อน แต่ก็จนใจ.. หลายครั้งหลายคราที่ทำใจดีสู้ขน เพราะคิดว่าคงทนได้ แต่ทุกครั้งก็ไม่เคยรอด เป็นเหตุให้ต้องคันหน้าคันตา หน้าบวม จนใครต่อใครพากันสมน้ำหน้าที่ซ่าส์นัก

สำหรับวันนี้คู่ชก..คือ

สมจุ๊บ และสมเหมียว นามสก็อต ที่ดอดมาคลอเคลียพาให้ใจอ่อน ตั้งแต่ยังไม่เดินเข้าร้าน

เหตุเกิด ณ ร้านหมานก ทางไปโลตัส หลังจากไปปั้น Em Ball มาซะตัวเหม็นเปรี้ยว เพื่อนชายของนายเธียร์ก็ได้เป็นสารถีมารับข้าพเจ้าที่รพ. เพื่อจะได้ตามไปสมทบกับเพื่อนฝูงในทีม SNL เพราะได้ฤกษ์นำรถทุกคันไปประทับตราติดสติ๊กเกอร์โลโก้หอยทากน้อยกลอยใจ ก่อนไป..เฮียนกนำร่องขอแวะร้าน เพื่อเอาลิสต์รายการสติ๊กเกอร์ไปด้วย

เล็งจากนอกร้าน.. มีแมวตัวหนึ่ง เฝ้าอยู่ที่ประตู หน้ากอคู้ด(บึ้ง) ของมัน ดึงดูดให้เราเดินเข้าไปในร้าน เพื่อทักทายสารทุกข์สุขดิบ และแล้ว สก็อต แมวหมอนวด(ทราบภายหลัง) ก็เดินเข้ามาคลอเคลียที่เท้า ประหนึ่งว่า "เท้าใครเนี่ย นุ่มจังเลย ขอนอนหน่อยน้า" แล้วอันตัวข้าพเจ้าหรือ จะอดใจไหว สุดท้ายก็ต้องนั่งยองๆ เพื่อทักทายกันให้ใกล้เข้าไปอีก แมวหมอนวดเลยได้ที รุกหนัก..

เมื่อสุดท้ายทนอานุภาพการอ้อนไม่ไหวก็ต้องนั่งขัดสมาธิ ส่งผลให้แมวหมอนวดเดินขึ้นมาบนตักในทันที แล้วก็เริ่มต้นนวด ด้วยขาหน้าทั้งสองข้าง ย้ำสลับไปมาสองข้างขาหน้าซ้ายและขวา (ขอบอกว่าได้แรงมาก) ตอนแรกก็นึกว่ามันฝนเล็บ แต่พอเอาเข้าจริง เฮ้ยย!! นวดนี่หว่า

ลนลานตะโกนบอกเจ้าของ เฮียนกนำร่องเดินออกมาจากห้อง พร้อมกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "มันไปเรียนนวดมา" "และมึงไม่ต้องโวยวาย หรือตื่นเต้น เพราะมันเป็นของมันแบบนี้มานาน มันเป็นแมวเชียร์แขก อ้อนเค้าไปทั่ว" แล้ว He ก็เดินจากไป ปล่อยสก็อตแมวหมอนวดไว้กับข้าพเจ้า ลำพัง~~

วี่แววไม่ใคร่ดีเมื่อสัญญาณอันตราย เริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ คันหน้าคันตายิบๆ จากนั้นก็จาม จาม จาม และก็จาม ตาบวมเป่ง แดงปูดเพื่อนฝูงทะยอยกันมารับสติ๊กเกอร์ที่บ้านนู้เหน่นก็เป็นห่วงกันถ้วนหน้า แต่คนที่มองหน้าแล้วพูดว่า "ดีสม เอวววว.. แพ้แล้วยังจะเล่น เอววว.. สม" (ให้ทาย ว่าใคร?)

หลงเสน่ห์อย่างจัง ไอ่แมวบ้าพลัง "สก็อต แมวหมอนวด"

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00010235

จะเป็นลูกคน หรือจะเป็นลูกหิน

2009-11-15T14:06:00.003+07:00

10 พ.ย. 2552 วันนี้เป็นวันอะไรน้อ?? มีแต่คนล้มให้เห็นต่อหน้าต่อตา..

ตะกี้เสือเธียร์ก็เพิ่งโทรมาเล่า ว่าเห็นซาก KSR ของรุ่นน้องชนอยู่กับรถยนต์ (คนเจ็บไปแล้ว แต่รถยังอยู่) ถามไปถามมาจึงรู้ว่าเป็นรุ่นน้องจริง ตอนนี้สมองบวม และนอนอยู่รพ.

ส่วนตัวเองทำเป็นลืมๆ ตั้งแต่เช้า เจอมาต่อหน้าต่อตา ขออนุญาตระบายความอึดอัด กับเหตุการณ์เช้าตรู่วันนี้ ตื่นนอน.. แล้วขี่มูไซค์ไปตักบาตรตามปกติ แต่วันนี้ตรงถนนขวางมีหินเม็ดเล็กๆ กระจายเต็มทั่วท้องถนน นัยว่าถนนยังดีๆ แต่พอใกล้ปลายปีก็ถึงคราวขุดซ่อมผลาญงบกันหน่อย รู้สึกขัดใจนะ แต่ยังไง ยังไง เราก็ผู้ใช้ถนน เสียภาษีให้ใครต่อใครกินกันจนอิ่มแปร้..แต่พูดไปสองไพเบี้ย กลับมาเรื่องตาต่อตาต่อดีกว่า

พอเจอถนนแบบนี้ เลยต้องขี่อย่างระมัดระวังเป็น 2 เท่า เพราะมีประสบการณ์การลื่นจนกลิ้งกลุ๊กๆ มาก่อน แต่คุณยายวัยเจ็ดสิบที่อยู่ด้านหน้าไม่ได้คิดแบบนั้น แกขี่งึกๆ งักๆ แล้วก็เบรค(อย่างไม่ควรทำอย่างยิ่ง) ผลปรากฏคือ ล้มแถไปกับพื้นหิน..กลิ้งไปหลายตลบ เดือดร้อนต้องรีบจอดเข้าข้างทาง แล้วไปยกคุณยาย จากนั้นค่อยย้ายไปยกรถ ตัวคุณยายแดงเถือกตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วแกก็ยังมึนๆ พูดซ้ำๆ ว่า "ทุกวันขี่มาไม่เห็นเป็นไร" ไอ่เราก็พยายามบอกว่า วันนี้มันไม่เหมือนทุกวันเพราะมันมีหินเม็ดเล็กๆ เลยทำให้ลื่น แกก็ยังบ่นตามประสาคนแก่ว่า "เค้าจะเอาหินมาโรยบนถนนทำไม" "หัวฉันยังสั่นดิกๆ อยู่เลย" สุดท้ายเห็นท่าไม่ใคร่ดี เลยล็อคคอ(มูไซค์ของคุณยาย ไม่ใช่ล็อคคอคุณยายนะ) แล้วก็พาแกซ้อนท้าย ขี่ไปในความเร็ว 20 กม./ชม. ในใจก็หวั่นๆ แกจะจำบ้านได้มั้ย.. แต่ทุกอย่างก็ราบรื่น ที่แกชี้ทางกลับบ้านได้อย่างถูกต้อง ระหว่างทางที่เกาะเอวกลับบ้าน แกก็ยังบ่นมาตลอดทาง เหมือนแกยังช็อค!!

ที่รู้สึก ตุ่น ตุ่น คือ พอถึงหน้าบ้าน ลูกชายแกแทบจะไม่รู้สึกรู้สาว่าแม่ไปล้มมาจนตัวเป็นหมูแดง ยังคงเดินเรื่อยเปื่อยไปหยิบกุญแจแล้วขี่มูไซค์(อีกคัน) ออกไปเอารถพังๆ ของแม่ โดยไม่มีคำพูดหลุดออกมาสักแอะ ว่าเป็นไงมั่ง.. มีแต่คนข้างบ้านตะโกนถามแก ว่าเจ็บมั้ยยาย? แกถึงได้ระบายพร้อมน้ำตาปริ่มๆ "เจ็บ นี่ถ้ารถตามมา เจ็บหนักกว่านี้แน่" พยายามคิดไปด้านอื่น คุณยายอาจจจะขี่รถซิ่งและหนีเที่ยวบ่อย จนลูกเคยชินกับเหตุการณ์ดังกล่าว(รึเปล่า)

เช้านี้คุณยายมีคู่กรณีเป็นแค่หินกรวด แต่ที่น่าจะเจ็บปวดมากกว่า น่าจะเป็นการไม่ดูดำดูดีของคนใกล้ชิด ซึ่งสังเกตได้จากแววตา .. ขี่มูไซค์จากมา แล้วแอบมองกระจกหลัง แกค่อยๆ เดินก้มหน้าเข้าบ้านไปลำพัง แอบคิดเล่นๆ ในใจ ว่าถ้าเราเป็นแก หรือเราเป็นลูกแก เราจะรู้สึกยังไงบ้าง ถ้าแม่เจ็บแบบนี้

"ลูกหินกลมๆ บนถนน ไม่มีสมองไม่มีหัวใจ มันจะไปรับผิดชอบอะไรได้ มันไม่ใช่ลูกคนสักหน่อย"

แล้วลูกของคุณยายล่ะ เป็นลูกอะไร??

ที่มา.. ของอาการเซ็งเป็ด

2009-11-15T13:55:00.005+07:00

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00010152

งานนี้หอบเอาผลิตภัณฑ์ของผู้ต้องขังเรือนจำจังหวัดภูเก็ตในโครงการฝึกอาชีพเพื่อชีวิตใหม่ไปจำหน่ายด้วย ตั้งเป้าว่าอยากขายให้หมด แต่เป้าหมายที่เราวางไว้ก็ใช่ว่าจะต้องสำเร็จไปซะทุกครั้ง แค่อย่างน้อยมันเข้าใกล้เป้าหมายไปหน่อย ก็ดีมากแล้ววว..

เป็ดน้อยนางพยาบาลสู้!!

เทียนไข

2009-11-01T17:41:00.003+07:00

ณ ค่ำวันหนึ่ง บนโต๊ะอาหารของครอบครัวอันเป็นที่รัก

หม่ามี๊บอกว่า เมื่อไม่กี่วันก่อน ฟังเทศน์ พระท่านบอกว่า จงให้อย่างเทียนไข ที่ยอมเผาตัวเอง และไม่หวังอะไรตอบแทน ให้แสงสว่าง เป็นประโยชน์กับผู้อื่นเท่านั้น หมดแล้วก็หมดกัน :)

พยายามนั่งหาข้อโต้แย้งกันในแม่ในลูก จากสิ่งที่เทียนไขได้กลับ แต่กลับไม่มีอะไรเลยจริงๆ โตจนแมวไม่อยากเลียตูดแล้ว เราก็ยังเป็นเด็กในสายตาหม่ามี๊และคุณป๋า ยังคงมีคำสอนดีๆ ข้อคิดดีๆ เตือนใจเสมอ บางครั้งคำสั้นๆ แค่บางคำ ก็ทำให้เราจำไปเตือนคนนู้คนนี้ได้มากโข บางครั้งก็ไม่ได้ตั้งใจจะสอนจะบอก เพียงสิ่งดีๆ ที่ท่านทั้งสองปฏิบัติ มันก็สอนใจเราได้หลายต่อหลายอย่างแล้ว

นี่ใช่มั้ย ที่เค้าเรียกว่า "พระในบ้าน"

Phuket Vegetarian Festival 2009

2009-10-31T02:55:00.004+07:00

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00010026

ในวันที่ฉัน.. ไปสบาย

2009-10-31T02:08:00.007+07:00

ยิ้มก่อนอ่าน

ด้วยว่าความตายมันอยู่ใกล้กับเราแค่ปลายจมูก หรือถ้าจะ up Level ให้ดูกิ๊บเก๋ขึ้นอีกหน่อย ก็อาจจะเปลี่ยนมาใช้คำว่า "คว่ำตาย หงายเป็น" ก็ได้ ไม่มีปัญหา ไม่ได้ผิดจรรยาบรรณทางการแพทย์หรือทางเพศข้อไหนในโลกนี้เลย .. คนสมัยโบราณ มักจะห้ามปรามไม่ให้พูดเรื่องตาย ด้วยว่าไม่เป็นมงคลแก่ชีวิต แต่เมื่อเติบใหญ่จนย่างเข้าวัย 30 ปี บริบูรณ์ กลับตระหนักได้ว่า การพูดเรื่องความตาย หาได้สร้างความเป็นมงคลหรือไม่เป็นมงคลแก่ชีวิตคนเราไม่ เพราะการยอมรับสิ่งต่างๆ ได้อย่างไม่หน่ายหนี ย่อมเป็นการตระเตรียมใจและเดินไปอย่างรู้คุณค่าของการมีลมหายใจ ทุกสิ่งที่ทำไปในแต่ละวันจะได้คิดให้ดีๆ ไม่ต้องมาย้อนนึกไปให้เสียดายในภายหลัง และคงไม่ลงทุนทำอะไรที่รู้อยู่แก่ใจว่าไร้ค่า เพราะในเมื่อรู้ว่าต้องตาย(ไม่ต้องใช้ตาทิพย์ก็รู้ ไอ้ที่ยังไม่รู้ก็แค่วันตาย เท่านั้นเอง) อย่างน้อยมันก็ต้องทำให้ดี ..จริงป่าว?

ความตาย เป็นความจำเป็นขั้นพื้นฐาน(จปถ)ที่ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เรียกได้ว่ามีชีวิตย่อมต้องมีอยู่ โดยจะมีติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด(กรรมเหนิด) ขายเป็นแพ็ครวม ทั้งเกิดแก่เจ็บและตาย ไม่มีชาติหรือตระกูลไหนที่รวยแล้วจะซื้อแบบแยกได้ โดยทั้ง 4 ข้อ จะรอแค่วันแสดงผลและทุกคนต้องเจอ ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ สัตว์น้อยใหญ่(น่ารักมากน่ารักน้อยก็ต้องตาย) และสุดท้ายก็มนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาอย่างเราๆ เนี่ยแหล่ะ

4 เต่าทอง ทั้งเกิดแก่เจ็บและตาย จึงมีความสำคัญที่จะทำให้การมีลมหายใจเป็นไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากมีใครสักคนที่อยู่ยั้งยืนยงไม่ยอมตาย หรือพยายามยื้อกับความตายอย่างสุดชีวิต ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด หวงสมบัติ หวงนั่นหวงนี่ หรือไม่ยอมปล่อยวาง ก็ย่อมทำให้ชีวิตขาดตกบกพร่องประหนึ่งว่าตกท้องร่องท้องนากันเลยทีเดียว ถ้าใครเป็นแบบนั้นจริง ก็อาจจะเรียกได้ว่า เป็นผู้ที่มีชีวิตไม่สมบูรณ์แบบ

วันนี้ไม่ได้เป็นวันฤกษ์ดีมีชัย ไม่ได้เป็นวันหดหู่โลก ไม่ได้เป็นวันอะไรเลย แค่อยากบันทึกเวลาระลึกอะไรขึ้นมาได้ แล้ว blog นี้ก็ถูกกำหนดให้เป็นที่ระบายความรักใคร่ น่าเอ็นดู และสนองตัณหาของข้าพเจ้าเองล้วนๆ มันเลยตกที่นั่งลำบาก ต้องกลายเป็นที่รองรับไปในที่สุด ร้อยวันพันปี อาจจะไม่มีใครสนใจเหลียวแล ไม่เคยแวะมาดู และไม่เคยรู้ว่าข้าพเจ้าคิดเห็นเยี่ยงไร แต่ blog นี้อาจจะมีคนแวะเข้าด้วยความคิดถึง เมื่อถึง ณ วันนั้น (หรือก็คือวันนี้เนี่ยแหล่ะ) อย่างน้อยๆ คนใกล้ตัว หรือคนไกลตัวที่ไม่เคยสนใจจะเปิดอ่าน อาจได้เวลาเหมาะเพราะคิดถึงผู้ตายอย่างข้าพเจ้า เลยได้แวะเข้ามาอ่านด้วยจงใจ หาใช่การบังคับอ่านแต่อย่างใดไม่ :)

แต่จะติดต่อสื่อสารหรือว่าให้ข้าพเจ้ามีปฏิสัมพันธ์ด้วยนั้น "คงยาก" ก็เคยบอกไว้แล้วนินา ว่าจะทำอะไรให้ทำซะตอนคนๆ นั้นนั้นยังอยู่ ถึงตอนนี้จะมาเคาะบอก Knock Knock ข้าพเจ้าก็หาได้ยินแล้วไม่

แต่เอ.. หรือว่าจะได้ยินหว่า ไม่รู้ดิ่ ยังไม่เคย ไว้ถึง ณ ตอนนั้น แล้วจะมาบอก (หลอนหลาว ล้อเล่นหน่า) จำได้ว่าเมื่อเดือนก่อนได้พูดคุยกับบุพการีทั้งสองและคุณชายถึงเรื่องตายๆ เลยอยากดีไซน์การตายของตัวเองไว้ก่อนล่วงหน้า จะได้ไม่ทำการใดๆ อันผิดความประสงค์ของข้าพเจ้า .. โดยได้แจกแจงไว้เป็นข้อๆ แล้ว ดังนี้

1.หากต้องจัดพิธีศพ ก็ขอแค่ไม่เกิน 3 วัน เพราะไม่อยากให้ทุกคนเหนื่อย อีกทั้งญาติสนิทมิตรสหายใกล้ชิดก็คงทราบข่าวกันโดยสนิทใจ ไม่ต้องประกาศไปไกล 7 คุ้งน้ำ ด้วยกลัวจะสร้างความลำบากใจให้คนไกลต้องลำบากมา

2.ข้าพเจ้าได้เขียนเอกสารแจ้งเรื่องการบริจาคร่างกายและดวงตา ส่งให้สภากาชาดไทยไปนานแล้ว แต่ยังไม่ได้บัตร(ไม่รู้เพราะอะไร.. แต่ให้น้า :) มารดาข้าพเจ้ารับทราบและยินยอมแล้ว ซึ่งหากข้าพเจ้าโดนน็อคสมองตายแต่ร่างกายยังดีมีลมหายใจ ก็ขอให้นำทุกอย่างในร่างกายข้าพเจ้าที่ยังสามารถใช้ประโยชน์ได้ไปใช้ประโยชน์แก่ผู้อื่นที่ยังต้องการประโยชน์จากมัน เพื่อต่อลมหายใจ ต่อชีวิต โปรดอย่ายื้อให้ข้าพเจ้าอยู่ในสภาพไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบโดยมีสายนู่นี่พะรุงพะรัง :) แต่หากข้าพเจ้าหมดลมเฉยๆ ไม่ได้สมองตาย ก็สามารถเอาดวงตาของข้าพเจ้าไปให้ใครสักคนสองคนที่มองไม่เห็น..ด้วยนะจ๊ะ

3.คลังภาพของข้าพเจ้าที่ได้ up ไว้บน internet ทั้งหมด ข้าพเจ้าอนุญาตให้ใครก็ได้หยิบไปใช้ได้ทุกกรณี(ยกเว้นเพื่อการค้าหรือทำให้เกิดความเสื่อมเสียแก่ทุกสิ่งที่ปรากฎในภาพ) ขอให้ทุกท่านดื่มด่ำและสัมผัสกับความสุขและเรื่องราวมากมายในชีวิตข้าพเจ้า หลังจากได้รู้จักมักจี่กับเจ้า 400D คู่ใจ

http://picasaweb.google.com/jubjub.bpk (หรืออื่นๆ)

4.ข้าพเจ้าอ่านหนังสือเสียงเพื่อคนตาบอด หากสิ้นชีพก่อนหนังสือเสียงเล่มนั้นๆ บรรลุเป้าหมาย ก็ขอให้ใครสักคนช่วยสานต่อมันจนสำเร็จลงด้วยดี (ขณะนี้ที่ยังไม่ตาย อ่านเรื่อง "หนุ่มนักโบกกับสาวขี้บ่น" ของสมจุ้ยเจ้าค่ะ แต่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเล่มแรก น่าจะเสร็จสมบูรณ์ด้วยตัวเอง..ก่อนตายนะ :)

5.มางานศพ ไม่ต้องเศร้ามากก็ได้นะจ๊ะ ข้าพเจ้าไปสบายแล้ว ถ้าให้ดีมิต้องใส่ชุดดำถมึนทึนก็ดี :) มันดูหมองนิ เอาเป็นว่าข้าพเจ้าขอให้บุคคลอันเป็นที่รักและเคารพ มีแต่ความเข้มแข็ง ขอให้ความเศร้าหมองผ่านไปในไม่ช้า เพราะข้าพเจ้าเองก็อยากให้มีรอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าของทุกท่านมากกว่ารอยน้ำตา .. รวมถึงทุกคนที่เคยได้ผ่านเข้ามาทำให้ชีวิตของข้าพเจ้ามีคุณค่า แม้จะผ่านเข้ามาเพียงบางเบา ก็ล้วนแล้วแต่ได้ร่วมกุศลกันมา ขอให้มีความสุขกายสบายใจกันถ้วนหน้าเน้อ :)

ด้วยความรักและระลึกถึงเสมอ

(North Trip_My Family_Happy New Year 2008 > 2009)

Snail rat tha ni

2009-10-31T02:02:00.004+07:00

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00009849

by atom rider_Snail Line Phuket

ในวันที่รู้สึกกังวล..

2009-10-11T14:26:00.002+07:00

ในวันที่รู้สึกกังวล ก็มีพระเอกขี่ม้าขาว มาช่วยไว้ได้ทัน :)

อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด

When I was just a little girl

I asked my mother what will I be

Will I be pretty

Will I be rich

Here's what she said to me

Que sera sera Whatever will be will be The future's not ours to see Que sera sera

When I was just a child in school

I asked my teacher what should I try

Should I paint pictures

Should I sing songs

This was her wise reply

Que sera sera Whatever will be will be The future's not ours to see Que sera sera

When I grew up and fell in love

I asked my sweetheart what lies ahead

Will there be rainbows day after day

Here's what my sweetheart said

Que sera sera Whatever will be will be The future's not ours to see Que sera sera
What will be, will be Que sera sera...

Thank u

Trouble Is A Friend..

2009-10-09T23:04:00.002+07:00

Trouble Is A Friend

Trouble he will find you, no matter where you go, oh oh

No matter if you're fast, no matter if you're slow, oh oh

The eye of the storm or the cry in the morn, oh oh

You're fine for a while but you start to lose control...

He's there in the dark

He's there in my heart

He waits in the wings

He's gotta play a part

Trouble is a friend yeah trouble is a friend of mineAh ooh...

Trouble is a friend but trouble is a foe, oh oh

And no matter what I feed him he always seems to grow, oh oh

He sees what I see and he knows what I know, oh oh

So don't forget as you ease on down the road...

He's there in the dark

He's there in my heart

He waits in the wings

He's gotta play a part

Trouble is a friend yeah trouble is a friend of mineoh oh

So don't be alarmed if he takes you by the arm

I won't let him win but I'm a sucker for his charm

Trouble is a friend yeah trouble is a friend of mineah ooh

How I hate the way he makes me feel

And how I try to make him leave,

I try, oh oh I try.....

ครั้งแรกของกระผม อนุบาลผลอมยิ้ม :)

2009-10-07T21:43:00.007+07:00

รักที่จะเก็บเสี้ยววินาทีของอารมณ์ที่อาจหายไปเพียงแค่กระพริบตาแต่ยังอยู่กับเราได้อีกนาน

ในฐานะภาพประทับใจ

3,500 บาท"บรรยากาศตอนเช้าตรู่ บนภูชี้ฟ้า"

::คนนับพันจับจองพื้นที่.. ที่ดีที่สุดตั้งแต่ก่อนไก่โห่ เพื่อรอชื่นชมและดื่มด่ำกับธรรมชาติอันแสนงดงาม

3,000 บาท"แม้สูญเสียความสมบูรณ์ของดอกใบ แต่ยังคงไว้ซึ่งความงดงาม"

::สูงตระหง่านเดียวดาย อยู่ใกล้ๆ พระธาตุศรีสองรัก จังหวัดเลย

3,000 บาท"เมื่อสายลมอ่อน พัดผ่านร่างกาย ก่อกำเนิดเส้นเสียงดังกังวาน"

::ผูกห้อยร้อยเรียงราย บนยอดเขานาคเกิด

2,500 บาท"ใบบัวปิด(ไม่)มิด"

::บัวใบใหญ่ช่วยทอนแสงอันร้อนแรงของเที่ยงวันให้ใครสักคนที่ผ่านร้อนหนาวมาหลายกิโล

2,500 บาท"มืดของเมฆฝน"

::ในวันฝนกระหน่ำลมพัดแรง แสงที่เคยมีก็กลับลับหาย กลายเป็นมืดครึ้ม

แต่.. ครึ้มใดในโลก จะอยู่กับคนได้นาน แค่อดใจรอให้สายลมพัดผ่านเมฆฝนให้จางหาย

แล้วไม่นานความสดใสก็กลับคืน

2,500 บาท"ตุงฟ้า"

::เสน่ห์ของเมืองปาย ตุง(ธง)ใหม่สีสด ตัดกับฟ้าสีครามสดใส

คอยนับวันให้ผ่านร้อนหนาวล่วงเลยไป

แล้วสุดท้าย ตุงที่เคยสดใส ก็หม่นลง ..

เพื่อสับเปลี่ยนตุงผืนใหม่ให้ไปวาดลวดลายบนฟ้างาม ตามครรลอง

2,500 บาท"Circle"

มีคนชื่นชอบ เราก็ชื่นใจ

1 ใน 7 ภาพนี้ มี 1 ภาพที่มองดูทีไร ก็ทำให้อมยิ้มได้ทุกที "คุณยายใบบัว"

เมื่อวันที่ 9-10 ธ.ค. 51 ที่ผ่านมา พวกเรา 6 Marcom 4 HR 1 ยุงดอง และตัวข้าพเจ้านี้

ได้เดินทางไปพักผ่อนหย่อนใจกันที่รีสอร์ทของยัยสกุล ณ บ้านสองแพรก

เช้าวันที่ 10 ก่อนขึ้นน้ำตก พวกเราแวะกินส้มตำข้างทาง

ในระหว่างรอแม่ค้าตำมะละกออยู่ สายตาข้าพเจ้าก็ไปป๊ะเข้ากับเหตุการณ์นี้

คุณยายเดินผ่านไปนานแล้ว แต่เรายังอมยิ้มอยู่ น่ารักมาก บัวใบใหญ่กับคุณยายเท้าเปล่า..

ลดปลดหนี้.. เจ้าค่าเอ้ยยยย!!!

2009-09-28T11:33:00.007+07:00

pic_ http://picasaweb.google.com/jubjub.bpk/CB400SFVTec32005Invoice#

HBD เทพกูเกิล!!

2009-09-27T15:39:00.004+07:00

เปิดตัวช่วย "เทพกูเกิล" เหมือนทุกวัน เวลามีเรื่องคาใจ แต่วันนี้หน้าตาแปลกๆ ไป ไหงมี L ตั้ง 2 ตัว

โอ๊ะ โอ....... นึกว่าแก่จนตาฝ้าฝาด แต่หาใช่ไม่ ที่ต่างไปจากทุกที เพราะมันมีเหตุเจ้าค่ะ

--------------------------------------------------

Happy BD นะจ๊ะ เจ้ากูเกิลน้อย อายุครบ 11 ขวบแล้ว

วิชากูเกิลศึกษาเจ้าค่ะ
http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%A5

google pic

http://inspiration-jubjub.blogspot.com/search/label/Google%20pic

หาที่ระบาย..

2009-09-25T21:45:00.008+07:00

อากาศตุ่นๆ หัวใจก็พลอยตุ่นๆ ไปด้วย

สองทุ่มกว่าเดินออกจากโต๊ะทำงานในสภาพรวยระริน เชื้อเพลิงที่เคยมะรุมมะตุ้มสุมทุมกองไฟให้คุกรุ่นโชติช่วงอยู่เสมอก็พาลจะมอดดับลง พายุรุนแรงที่เหมือนกับเคยจัดการได้ง่ายก็กลับกลายเป็นปัดเป่าได้ยากขึ้นทุกที แค่ลมพัดเบาๆ ก็ยังทำเอาหนาวเหน็บจนเจ็บตับ ภาวะกดดัน เหนื่อยล้า เหนื่อยหน่าย ผสมปนเปกันจนเกิดภาวะขุ่นมัวภายในจิตใจจนยากที่จะจัดการได้ หลายครั้งที่หลุดรอดสภาพการณ์ประมาณนี้ได้อย่างหวุดหวิด ด้วยอาศัยว่าใจเบิกบานและขานรับความสดชื่นอยู่เสมอ จิตเลยกำหนดให้จดจำแต่สิ่งดีๆ แต่วันนี้กลับจุกแน่นอยู่ที่ลิ้นปี่ ราวกับว่าเกินขีดจำกัดที่หัวใจเท่ากำปั้นจะรับไหว สุดท้ายเลยต้องแปลงร่างกลายเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ ที่มีสมองเล็กเท่าเม็ดก๋วยจี๊ คิดไม่ได้ จัดการอะไรไม่ได้ แม้แต่คิดอะไรให้ง่ายอย่างที่เคยทำก็กลับจำไม่ได้ซะงั้น ว่าเค้าทำกันแบบไหน..

ความรับผิดชอบ คือ การยอมรับทั้ง "ผิด" และ "ชอบ" ภาวะกดดันมักเกิดขึ้นเสมอกับภาระงานที่ต้องรับผิดชอบ หากทำงานแล้วปัญหาไม่เกิด ก็พอจะบอกได้เลยว่า คงจะไม่ได้ทำ เพราะหากเราได้ลงมือทำกันจริงๆ ปัญหาเล็กปัญหาใหญ่ก็อาจเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ปัญหาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นให้เราได้เรียนรู้และแก้ไข การสร้างเกราะคุ้มกันภัยให้ตัวเองด้วยการ นิ่ง และเงียบ ช่วยให้เราได้มองเห็นถึงปัญหาและสามารถวิเคราะห์ถึง "เหตุ" และ "ผล" ได้อย่างเยือกเย็น อย่างไรก็ตามแม้เราจะนิ่ง เงียบ และสามารถไตร่ตรองจนมองเห็นเหตุของปัญหา หรือมองเห็นแม้แต่หนทางสว่างชัดอยู่ข้างหน้า แต่สิ่งที่แย่กว่าอะไรทั้งหมดคือ เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้แม้เราจะใช้ความพยายามมากแค่ไหนก็ตาม

ในชีวิตนึง อาจมีน้อยคนที่จะพลอยฟ้าพลอยฝนได้ทำงานที่พึงพอใจ ส่งผลให้อยู่ในสภาพเหมือนไร้งานทำ ลืมงอแง ลืมเหนื่อย สมัครใจทำงานนานกว่าเวลาจนแม่บ้านกะดึกจำหน้าได้แทบทุกคน ลืมคิดหรือเสียเวลาจับเจ่าอยู่กับอะไรที่ไร้สาระ เพราะในแต่ละวินาทีเราจะมัววุ่นวายอยู่กับสารทุกข์สุกดิบของสิ่งที่ชอบ ที่ชอบ แถมได้เบิกบานจากการที่ได้ทำ แต่ใครเลยจะได้ความสุขนั้นมาฟรีๆ อุปสรรคมากมายไม่มีย่อมเป็นไปไม่ได้ จึงเป็นที่มาของการหาที่ระบายกันพัลวันในวันนี้..

จากห้องทำงานถึงจุดสแกนมือถึงจุดจอดรถ ราวกับมีระยะทางไกลลิบเป็นสิบลี้ แต่ก็เป็นสิบลี้ที่เพิ่มชีวิตชีวาให้กลับฟื้นคืนได้อย่างน่าประหลาด เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าใกล้ถึงบ้าน เป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีมากพอให้ทิ้งภาระและความหดหู่ไว้เบื้องหลัง

เดินผ่านดอกปีบ..

"ปีบ" ดอกลีบ ลีบ เรียว เรียว หอม หอม

จอดรถใกล้ต้นปีบทุกเช้า หมายมั่นปั้นมือว่าจะถ่ายภาพเก็บไว้สักที แต่ก็ยังไม่สบโอกาส และอาจจะยังไม่ถึงเวลา เพราะบางเช้าเตรียมกล้องมาอย่างดี ฝนดันตก แต่พอวันฟ้าใสสดสดก็ดันไม่พกกล้องมา มันก็เป็นซะอย่างนี้ จะถ่ายเอาไว้ทั้งหมดเลย(เพราะสวยไม่แพ้กัน) เอาที่ยังค้างเติ่งอยู่บนต้นและที่หล่นมากองบนพื้นจนขาวโพลนไปหมดด้วย เห็นพ่อบ้านกวาดกันตาเหลือกทุกเช้า แต่ดอกมันคงหอม เย็นๆ (ถ้าเป็นพี่สาวใจดีของเราคงนิยามความหอมแบบนี้ว่า "หอมผีผี" ยังมีอีกหลายคำ ที่พี่สาวของข้าพเจ้าได้เปรียบเปรยไว้เช่น ข้าวเปียกเหมือนขี้หูยักษ์ เป็นต้น) เลยทำให้พ่อบ้านไม่หงุดหงิดง่าย กวาดไป ผิวปากไป เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็หล่นอีก หล่นอีกก็กวาดใหม่ หล่นไปก็บานอีก วนเวียนอยู่อย่างนี้ เป็นวงจร

เห็นยุงดองพูดว่า ดอกปีบ มีอะไร อะไรที่เกี่ยวกันกับพยาบาล หมายถึงความบริสุทธิ์ และลักษณะดอกคว่ำลงหมายถึงความนอบน้อม น้องๆ พยาบาลสมัยนี้ คงจะอยากแหวกแนวไม่อยากซ้ำพยาบาลรุ่นเดิม เลยพยายามจะเป็นปีบแบบหงาย เลยกลายเป็นปีนเกลียวซะหลายคน วันพยาบาลทั้งที น่าจะจับปีบน้องพยาบาลให้คว่ำใหม่กันให้หมด หรือไม่ก็ให้เอาน้ำมารดต้นปีบทุกวัน ดอกไม้จะได้สอนใจคน :)

ค้น ค้น ค้น จากเทพกูเกิล ทราบความว่า ปีบ มีชื่อไพเราะว่าต้นกาสะลอง เป็นต้นไม้ที่รู้จักกันแพร่หลายในถิ่นล้านนา มีดอกสีขาวอันเป็นสัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์และคุณงามความดี ดอกมีกลิ่นหอม คนไทยเชื่อว่าถ้าบ้านใดปลูกต้นปีบไว้ประจำบ้านจะทำให้เก็บเงินเก็บทองไดมาก เพราะ ปีป หรือ ปีบ คือ ภาชนะที่ใช้ในการ บรรจุของ ดังนั้นคนไทยโบราณเรียกภาชนะใส่ของที่มีค่อ นอกจากนี้ยังเชื่ออีกว่าสามารถทำให้มีชื่อเสียง โด่งดัง พราะปีปมีลักษณะแข็ง และ โปร่ง เวลาเคาะ หรือ ตีจะเกิดเสียงดังไปไกล

ดอกปีบ อ่อนแอ หรืออ่อนโยน ถึงได้พลัดหล่นร่วงลงดินได้ทุกวี่วัน :)

กลับถึงบ้าน โทรหาคุณชายให้หายห่วง(ก็แว่วว่าหน่ายๆ กับการงานเหมือนกัน) ต่างคนต่างก็ประสบพบเจอกันไปหลากหลายเรื่อง ต่างกันไป .. การเป็นกำลังใจให้กัน ย่อมเป็นสิ่งที่พึงทำที่สุด จากนั้นก็ปิดโทรศัพท์ อาบน้ำ กินข้าว โดยมีพระมารดาเฝ้าคอยดูแลไม่ห่าง ทำให้อาการตุ่นๆ ที่มีเริ่มทุเลาเบาบางและจางลง และเมื่อนั่งพิมพ์มาถึงตรงนี้ กลับรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ยังรู้สึกแย่เป็น อย่างน้อยแล้วสมองเท่าเม็ดก๋วยจี๊ก็ยังมีหัวใจ ขณะนี้ก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นตามลำดับ เพราะได้ทำในสิ่งที่ชอบ ที่ชอบอย่างต่อเนื่อง การเขียนบันทึกนู่นนี่เป็นความสุขเล็กๆ ที่รองลงมากจากการถ่ายภาพและการท่องเที่ยว

ย้อนไปเมื่อวาน ดร.สนอง วรอุไร มาบรรยายที่รพ. ประชาชีล้นหลามล้นเหลือม เต็มห้องประชุม ชอบ 80% ของการบรรยาย ที่คนฟังนั่งกันตากริบๆ ดร.สนอง บอกว่า ให้อภัยแล้วเมตตาจะเกิด พอเมตตาเกิด โทสะก็จะลดลง คิด 3 คำนี้ย้อนไปมาแล้วทบทวนว่าที่ผ่านมา เราเข้าใจและให้อภัยจริงรึเปล่า กับคนที่เคยหมางใจกัน หรือแค่ประชดให้พ้นๆ ลืมๆ ไปแค่นั้นเอง อืมม.. นะ คิดได้ดั่งนั้น เลยตั้งมั่นว่าจะลองใหม่ชิ คิดแบบไหนให้อภัยเกิดเมตตาแล้วสามารถลดละโทสะได้ (ท่าทางหนทางนี้จะไปได้สวย)

ดึกแล้ว นอนดีก่า ปล่อยใจไหลไปให้หายเหนื่อย เพื่อพรุ่งนี้จะได้ตื่นรับเช้าวันใหม่ ด้วยจิตใจเบิกบานกันอีกครั้ง ขอบคุณพื้นที่ว่างสีขาวที่เหลือไว้ให้หายใจได้สะดวกและยังสามารถบันทึกอะไรต่อมิอะไรได้มากมายอีกด้วย ขอบคุณจริงๆ นะ "ยาระบาย"

ส่วนอันนี้เก็บมาฝากเฉยๆ แต่ไม่อยากอธิบาย ไม่อยากทำอะไรเลย อยาก up แค่ภาพ และอยากบอกว่า "ชอบ" ไม่อยากเขียนสิ่งใดแต่งแต้มเติมสีลงบนผ้าขาวที่ยังดูสะอาดตาอยู่.. (น้องโชกุน)

อวัยวะเรา ก็ต้องตอกบัตรเข้างานนะ

2009-09-23T18:22:00.004+07:00

ได้รับความห่วงใยส่งผ่านมา ก็เลยจัดการประจานต่อ อย่างน้อยแล้ว ก็ให้ถึงมือคนที่เราห่วงใยละกันเนาะ :) อาจจะยังไม่มีกระทรวงไหนพิสูจน์ หรือยืนยันว่าจริง แต่ก็นะ บางครั้ง ทำตามๆ "คนเขาว่า" "เขาบอกว่า" มั่ง ก็ไม่น่าจะเสียหายตรงไหน เพราะเท่าที่ดูๆ ก็เอนไปในทางดีเกือบจะทุกข้อเล่ะ เอาละน้า...

01.00 น. – 03.00 น. เป็นเวลาของตับ
ทุกคนควรนอนหลับพักผ่อนให้เป็นประจำในช่วงเวลานี้ให้ได้ เพราะตับจะหลั่งสาร มีราโทนิน ที่จะทำให้หน้าอ่อนกว่าวัย เห็นมั้ยละว่าสำคัญแค่ไหน ที่สำคัญห้ามกินเด็ดขาดในเวลานี้เพราะจะทำให้ตับต้องทำงานหนักและเสื่อมเร็ว

03.00 น. – 05.00 น. เป็นเวลาของปอด
สิ่งที่ดีที่สุดที่ควรทำคือ ตื่นนอน ลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ซะหน่อย เขาบอกว่าถ้าตื่นนอนช่วงนี้เป็นประจำจะทำให้ผิวพรรณดี

05.00 น. – 7 .00 น. เป็นเวลาของลำไส้ใหญ่
เพราะฉะนั้นควรขับถ่ายให้เป็นนิสัยทุกเช้า ถ้าคนไหนมีโรคประจำตัวคือท้องผูกกว่าจะถ่ายแต่ละทียากเย็นเหลือเกิน แนะนำว่าให้ลองดื่มน้ำผึ้งผสมมะนาว น้ำ 1 แก้ว + น้ำผึ้ง 1 ช้อน + น้ำมะนาว 4-5 ลูก

07.00 น. – 09.00 น. เป็นเวลาของกระเพาะอาหาร
จึงควรกินอาหารเช้าในช่วงเวลานี้ทุกวัน เพราะถ้าปล่อยให้ท้องว่าง กระเพาะอาหารจะอ่อนแอกลายเป็นคนตัดสินใจช้า ขี้กังวล ที่สำคัญจะหน้าแก่เร็วกว่าไว น่ากลัวมากๆๆ

09.00 น. – 11.00 น. เป็นเวลาของม้าม
พูดน้อย กินน้อย และไม่นอนหลับ

11.00 น. – 13.00 น. เป็นช่วงเวลาที่หัวใจทำงานหนักที่สุด
ควรทำใจให้สบาย หลีกเลี่ยงสิ่งทึ่จะทำให้เครียด พยายามไม่ใช้ความคิดหนัก ถ้าต้องเครียดกับงานตรงหน้ามากนักก็ผ่อนคลายซะบ้าง

13.00 น. – 15.00 น. เป็นช่วงเวลาของลำไส้เล็ก
งดกินอาหารทุกประเภทให้ลำไส้เล็กได้พักผ่อน

15.00 น. – 17.00 น. เป็นเวลาของกระเพาะปัสสาวะ
ออกกำลังกายหรืออบตัวให้เหงื่อออก อย่ากลั้นปัสสาวะ

17.00 น. – 19.00 น. เป็นเวลาของไต
อาบน้ำทำให้ร่างกายสดชื่น ไม่ควรออกกำลังกายหนัก

19.00 น. – 21.00 น. เป็นเวลาของเยื่อหุ้มหัวใจ
ควรหยุดทำงาน พักผ่อนทำสมาธิและสวดมนต์

21.00 น. – 23.00 น. เป็นเวลาของพลังงานรวม
ทำให้ร่างกายอบอุ่นนอนหลับให้ร่างกายพักผ่อนเต็มที่

23.00 น. – 01.00 น. เป็นเวลาของถุงน้ำดี
นอนหลับให้สนิท (ถ้าไม่หลับช่วงนี้มีโอกาสเกิดโรคมากมายและร่างกายจะทรุดโทรมไว)

ใครปฏิบัติได้ ก็จะเป็นภูมิคุ้มกันชีวิตให้เป็นไปตามที่คิดและฝัน หากโหมกระหน่ำทำร้ายร่างกายรุนแรง เลือดกำเดาสีแดงๆ อาจกระฉูดได้ในสักวัน เพราะฉะนั้น วันนี้ กลับบ้าน อาบน้ำ กินข้าว เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ สวดมนต์ นอนหลับปุ๋ยๆ ดีก่า.. (จะทำได้มั้ยเนี่ย ภารกิจชินีมองกันตาแววเชียว)

----------------ด้วยความปรารถนาดีจาก บริษัท โอสถสภาเต็กเฮงหมูจุ๊บ จำกัด

a day

2009-09-21T02:18:00.001+07:00

นิทานล้านบรรทัด

2009-09-21T02:04:00.003+07:00

นิทานล้านบรรทัด :: ประภาส ชลศรานนท์

a day 108_aug09 (หน้าสุดท้าย)

เจ้าหญิงแสนโหล
กาลครั้งหนึ่ง ในยุคที่มีเจ้าหญิงเจ้าชายอยู่เต็มไปหมด
ยังมีเจ้าหญิงอยู่องค์หนึ่งชื่อเจ้าหญิงแสนโหล

เจ้าหญิงมักตรัสเสมอว่าใบหน้าของพระองค์ไม่ค่อยแตกต่างอะไรกับเจ้าหญิงเมืองอื่นๆ เลย

“ทำไมเจ้าหญิงต้องใส่กระโปรงบานและยาวอย่างนี้” เจ้าหญิงมักตรัสอย่างนี้กับสาวใช้คนสนิท

“แล้วทำไมเจ้าหญิงต้องใส่มงกุฎด้วย ฉันไม่อยากเป็นเจ้าหญิงคนอื่นๆ เลย ฉันอยากเป็นตัวของตัวเอง ฉันอยากเป็นเจ้าหญิงหนึ่งเดียว ไม่อยากเป็นเจ้าหญิงแสนโหล อย่าว่าแต่แสนโหลเลย โหลเดียวฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้สึกว่าฉันเหมือน”

ดังนั้นเจ้าหญิงแสนโหลจึงสั่งให้สาวใช้คนสนิทไปสืบดูว่าเจ้าหญิงเมืองอื่นๆ เขาทำอะไรกันบ้าง
“องค์หญิงเพคะ” สาวใช้กลับมารายงาน “เจ้าหญิงราพันเซลที่อยู่เมืองถัดไป เป็นเจ้าหญิงที่มีผมดำยาวสลวยเพคะ”

“อ๋อ เจ้าหญิงราพันเซลที่ปล่อยผมยาวลงมาจากหอคอยเพื่อให้เจ้าชายปีนขึ้นไปใช่ไหม

ดีล่ะ ฉันไม่อยากเหมือนนางหรอก ฉันไม่อยากเป็นเจ้าหญิงแสนโหล ฉันไม่อยากเหมือนนางหรอก

ฉันไม่อยากเป็นเจ้าหญิงแสนโหล ฉันไม่อยากเหมือนใคร”

พูดจบเจ้าหญิงแสนโหลก็เอากรรไกรมาตัดผมอันยาวสลวยของเธอออก

สาวใช้เห็นดังนั้นก็ตกใจ “ไม่ต้องตกใจ ไปสืบมาอีกว่าเจ้าหญิงองค์อื่นเขาทำอะไร”

สาวใช้กลับมาอีกพร้อมรายงาน “ถัดไปอีกสามเมืองเพคะ ประชาชนเรียกขานเจ้าหญิงองค์นี้ว่าเจ้าหญิงนิทรา

ว่ากันว่านางหลับใหลเพื่อรอเจ้าชายมาจุมพิต”

“ดีล่ะ” เจ้าหญิงแสนโหลทำหน้าเชิดเหมือนนางร้ายละครหลังข่าว “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไม่ยอมนอนหลับง่ายๆ

ฉันไม่อยากเหมือนนาง เจ้าต้องคอยปลุกฉันนะ คราใดที่ฉันเผลอนอนหลับเจ้าต้องปลุกฉัน”

สาวใช้หายไปอีกหลายวัน กลับมาคราวนี้สาวใช้มีเรื่องเจ้าหญิงเมืองอื่นมาเล่าให้ฟังถึงสามสี่เมือง

“เจ้าหญิงสโนวไวท์เธออยู่กับคนแคระทั้งเจ็ดเพคะ”

“จริงหรือ น่าเกลียดจังเลย เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไปอยู่กับผู้ชายเยอะแยะได้อย่างไร” เจ้าหญิงแสนโหลกล่าว

“แต่ในวังขององค์หญิงมีทหารหนุ่มเต็มไปหมดนี่เพคะ” สาวใช้ทักเจ้าหญิงแสนโหลโบกมือเฉไฉ

“เอาน่า แล้วในวังของเรามีคนแคระไหมล่ะ”

“มีเพคะ แต่เป็นคนแคระผู้หญิง” สาวใช้ตอบ
“ไล่มันออกจากวังไป ฉันไม่อยากให้ชื่อของฉันมีสร้ายคำท้ายเกี่ยวกับครแคระทั้งนั้น ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“แต่เขาเป็นแม่ครัวของเรานะเพคะ”
“ไล่มันออกไป แล้วหาแม่ครัวใหม่ คราวนี้ห้ามเอาคนตัวเตี้ยมาอยู่ในครัวด้วย” เจ้าหญิงแสนโหลเริ่มดันทุรัง

“แล้วเจ้าหญิงคนต่อไปที่เจ้าไปสืบมาล่ะ”

“ข้ามภูเขาลูกนี้ไปเพคะ มีเจ้าหญิงซินเดอเรลล่า ก่อนจะอภิเษกสมรสครองคู่อย่างมีความสุขนิรันดร

พระนางเคยทำงานบ้าน แล้วก็อยู่กับแม่เลี้ยงเพคะ” สาวใช้เล่าอย่างละเอียด

“ดีสิ ฉันไม่อยากทำงานบ้านอยู่แล้ว เอ..แล้วฉันมีแม่เลี้ยงไหม” เจ้าหญิงแสนโหลสนใจรายละเอียดไม่แพ้สาวใช้

“ไม่มีเพคะ” สาวใช้ตอบ
“อย่างนี้ก็แสดงว่าฉันไม่เหมือนยายนั่น” เจ้าหญิงแสนโหลดีใจ
“เพคะ แต่ถ้าเสด็จพ่อขององค์หญิงอภิเษกสมรสใหม่เมื่อไร องค์หญิงก็จะมีแม่เลี้ยงทันที”

สาวใช้พูดสำเนียงคล้ายบ่าง นั่นคือออกไปทางยุ

“ไม่ยอม ฉันไม่อยากเหมือนเจ้าหญิงซิน ฉันจะไม่ยอมให้เสด็จพ่ออภิเษกสมรสใหม่” เจ้าหญิงแสนโหลทำหน้าปั้นปึ่ง และเป็นหน้าปั้นปึ่งแบบที่ได้รับการตรวจสอบจากสาวใช้แล้วว่าไม่เหมือนเจ้าหญิงองค์ไหนแน่ๆ

“แล้วเจ้าหญิงอีกเมืองหนึ่งล่ะ”
“หม่อมฉันลองข้ามแม่น้ำไปแล้วเพคะ เมืองที่ฝั่งโน้น มีเจ้าหญิงรจนาพระชายาของเจ้าชายสังข์ทอง เรื่องราวของพระนางโรแมนติกเหลือเกิน พระนางทรงเสี่ยงมาลัยเลือกเจ้าขายได้เพคะ”

“ต่อให้โรแมนติกแค่ไหน ฉันก็ไม่ยอมเหมือน จากนี้อย่าให้ฉันจับพวงมาลัยนะ”

“ผ่านไปอีกหลายปี เจ้าหญิงผมสั้นที่ชอบอดหลับอดนอน ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำงานบ้านอะไร แถมยังรังเกียจพวงมาลัยและคนแคระไปพร้อมๆ กัน ก็ยังคงให้สาวใช้ออกเดินทางไปทั่ว เพื่อสืบดูเรื่องราวของเจ้าหญิงองค์อื่นๆ แล้วก็นำมาเป็นข้อห้ามของตัวเอง

ยิ่งสืบเยอะ ข้อห้ามก็ยิ่งเยอะ

ทุกวันนี้ เจ้าหญิงแสนโหลได้เปลี่ยนชื่อใหม่ไปเป็นชื่ออื่นแล้ว แต่คนทั่วไปก็ยังคงเรียกพระนางว่าเจ้าหญิงแสนโหล เพราะพฤติกรรมที่เจ้าหญิงพยายามปฏิเสธไม่ทำ มันกลับทำให้ผู้คนพูดถึงองค์หญิงในเรื่องนั้น และทุกครั้งที่ผู้คนพูดถึงเจ้าหญิงองค์อื่นๆ ก็มักจะพูดโยงมาถึงเจ้าหญิงแสนโหลเสมอ ตัวอย่างเช่น เมื่อพูดถึงเจ้าหญิงนิทรา ผู้คนก็จะพูดต่อว่า แล้วก็มีเจ้าหญิงอีกองค์ที่คล้ายๆ เจ้าหญิงนิทราแต่ไมค่อยยอมนอน เมื่อพูดถึงเจ้าหญิงสโนไวท์ ก็จะพูดกันต่อว่ายังมีเจ้าหญิงที่เคยมีคนแคระอยู่ในวัง แต่ตอนหลังรังเกียจคนแคระ เป็นต้น

ไม่มีใครพูดว่าเจ้าหญิงแสนโหลมีเอกลักษณ์พิเศษอันใดเลย

ยิ่งอยากพิเศษ ยิ่งไม่พิเศษ

-----------------------------------------------------------

ผู้ชายดีๆ ..แค่เพียงมั่นใจว่า "มี" ก็หาง่าย

2009-09-20T20:34:00.004+07:00

เพลงประกอบภาพยนตร์

เพลงประกอบชีวิตจริง

เพลง : คนไม่มีเวลา
เนื้อร้อง : ธนกฤต พานิชย์วิทย์
ทำนอง / เรียบเรียง : ชวิน จิตรสมบูรณ์

เพลง คนไม่มีเวลา จากเรื่องจริงที่กินใจ

ถ้าพูดว่า “คนไม่มีเวลา” หลายๆคนคงนึกภาพของคนที่ยุ่งจนไม่มีเวลาทำอะไร,
คนที่ชีวิตวุ่นวายรีบเร่ง แต่สำหรับว่าน ธนกฤต คนไม่มีเวลา มีความหมายต่างจากนั้นมากมายนัก

ข้อความต่อๆไป เกิดจากการพูดคุยสัมภาษณ์กับนักร้อง นักดนตรี รุ่นใหม่ ว่าน ธนกฤต

“ผมกับพี่จั๊ก (ชวิน จิตร์สมบูรณ์) ทำงานเพลงร่วมกัน ซึ่งพี่จั๊ก แต่งทำนองเสร็จนานแล้ว และให้ผมเขียนเนื้อ แต่ผมก็ยังเขียนไม่ได้ซักที มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังจัดรายการ ก็มีแฟนรายการคนนึงมาขออัดเสียงผม โดยบอกว่าจะเอาไปให้เพื่อนที่กำลังป่วยฟัง และเพื่อนคนนั้นเค้าชอบผมมาก ซึ่งผมก็บอกว่า อย่าอัดเสียงเลยครับ ผมไปเยี่ยมก็ได้ ซึ่งตอนแรกผมรู้เพียงว่า พี่คนนั้นเค้าป่วย ต้องผ่าตัดสมอง แต่ไม่รู้รายละเอียดว่า เค้าเป็นอะไรขนาดไหน ซึ่งพอผมไปถึงที่โรงพยาบาล สิ่งแรกที่กระทบผมคือ เสียงเพลงจากอัลบั้มแรกของผมดังอยู่ในห้องนั้น ภาพที่ผมเห็นคือ ห้องคนป่วยที่บนผนังห้องติดโปสเตอร์ของผม รูปของผม และตารางจัดรายการของผม ส่วนพี่ที่นอนอยู่ในสภาพไม่รู้สึกตัว มีผ้าพันหัวและอุปกรณ์ช่วยชีวิตระโยงระยางเต็มไปหมด ผมได้พบกับครอบครัวของพี่เค้าด้วย ทุกคนในห้องเล่าให้ผมฟังว่า พี่ที่ป่วยชื่อพี่บี เป็นโรคเส้นเลือดในสมองแตก ต้องผ่าตัดสมองถึง 5 ครั้ง และตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย
ทั้งแม่ และครอบครัว รวมถึงสามีของพี่บี ทุกคนเล่าให้ผมฟังว่า พี่บีดีขึ้น คือเริ่มขยับนิ้วได้บ้างแล้ว ทุกคนดูมีความหวังและกำลังใจ แต่สำหรับความรู้สึกของผม ผมกลับรู้สึกว่า เวลาในห้องนั้นได้หยุดเดิน ทุกคนที่รอ รออย่างไร้จุดหมาย เหมือนเวลามันได้ผ่านเลยไปสำหรับคนที่รออยู่

วันนั้น เมื่อกลับถึงบ้าน ผมเขียนเพลงที่ดองไว้นานเสร็จในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง “เวลา” อาจไม่มีความหมาย...สำหรับคนบางคน”

--------------------------------

ข้างล่าง เป็นเรื่องราวของพี่มืดและพี่บี

พี่มืดกับพี่บี รู้จักกันเพราะทำงานที่เดียวกัน และก็เป็นแฟนกันนาน 8-9 ปี หลังจากนั้นก็แต่งงานกัน พี่มืดทำงานเป็น ครีเอทีฟบริษัทโฆษณา ส่วนพี่บีเป็นอาร์ต ไดเรคเตอร์ ทั้ง 2 คนเรียนจบเมืองนอก และบ้างานด้วยกันทั้งคู่ เมื่อแต่งงานกัน ทั้งคู่จึงมีแผนจะสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา และต้องใช้เงินอีกก้อนใหญ่ พี่บีซึ่งปกติทำงานเยอะอยู่แล้ว ก็รับจ๊อบเพิ่มขึ้น เพื่อหาเงินสร้างบ้าน งานเยอะก็เครียดหนัก จนปวดหัวประจำ และมีไมเกรนเป็นโรคประจำตัว

หลังจากแต่งงานกันมา 1 ปี 2 เดือน เช้าวันนั้น พี่มืดแต่งตัวเสร็จแล้ว เตรียมตัวไปทำงาน แต่พี่บียังไม่ลุกจากที่นอนและบ่นว่าปวดหัว พี่มืดเลยบอกให้นอนพักอยู่กับบ้าน ไม่ต้องไปทำงาน แล้วพี่มืดก็ออกไปทำงาน

นั่นเป็นเช้าวันสุดท้ายที่พี่มืดได้คุยกับพี่บี

พี่มืดเล่าว่า พี่บีเส้นเลือดในสมองแตก เพราะอาการปวดหัวอย่างหนัก ช่วงบ่ายวันที่เกิดเรื่อง พี่บีปวดหัวจนสลบไป และพี่สาวต้องพาไปส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่า เส้นเลือดในสมองแตก และต้องเข้ารับการผ่าตัดถึง 5 ครั้ง ผ่าเส้นนี้อีกเส้นก็แตก ผ่าแล้วก็แตกถึง 5 รอบ จนสุดท้าย หมอก็บอกว่า คงไม่มีเส้นไหนให้แตกอีกแล้ว พี่บีออกจากห้องผ่าตัดมาก็ยังไม่ฟื้นอีกเลย

เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว พี่มืดรับไม่ได้ ไม่ไปทำงาน ไม่กินไม่นอน ได้แต่นั่งเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่เข้าใจว่าโชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเค้า เหมือนตกจมดิ่งไปในหลุมลึกที่ไม่มีทางขึ้น ดิ้นรนทำทุกทางเพื่อคนรัก

พี่บีอยู่โรงพยาบาล 3 เดือน แบบไม่รู้สึกตัว จนวันหนึ่ง อยู่ๆพี่บีก็ลืมตาขึ้นมา พี่มืดและครอบครัวดีใจกันมาก แต่พี่บีก็แค่ลืมตา กระพริบตา ไม่ได้รับรู้อะไร นิ้วก็เริ่มกระดิกได้ ความหวังของพี่มืดเริ่มเกิดอีกครั้ง พี่มืดเอาแหวนแต่งงานที่ต้องถอดออกมาใส่ให้ แต่นิ้วพี่บีบวมใสไม่ได้ พี่มืดพูดติดตลกทั้งน้ำตากับพี่บีว่า “อ้วนขึ้นนะเธอ ลุกขึ้นมาเดินได้แล้ว”

หมอบอกว่า สำหรับคนเป็นโรคแบบนี้ รักษาอะไรไม่ได้ นอกจากรอ บางคนก็จะฟื้นตื่นขึ้นมาเอง บางคนตื่นก็หาย บางคนถึงตื่นมาก็ช่วยตัวเองไม่ได้ แต่บางคนก็อาจจะเป็นเจ้าหญิงนิทราตลอดไป ขอแค่มีความหวังและกำลังใจ อะไรก็เกิดขึ้นได้ หมอแนะนำให้พาพี่บีกลับไปดูแลที่บ้าน

พี่มืดต้องพยายามทำให้ตัวเองอยู่ได้ ทั้งเพื่อตัวเอง และเพื่อพี่บี

ชีวิตทุกวันนี้ พี่มืดตื่นขึ้นเพราะหมาที่พี่บีเคยเลี้ยงไว้ เข้ามาเลียหน้าปลุก พี่มืดต้องเปิดประตูบ้านให้มันออกไปข้างนอก ลงมาข้างล่างชงกาแฟ และแวะเข้าไปหาพี่บีที่ห้อง พี่มืดจะนั่งคุยเรื่องราวทั่วไป เปิดเพลง บางทีก็เอากาแฟเข้าไปใกล้ๆจมูกพี่บี เพราะพี่บีก็ติดกาแฟเหมือนกัน ถ้าอยากกินก็ตื่นขึ้นมากินนะ พี่มืดจะบอกพี่บีอย่างนี้ หลังจากดูพี่บีเสร็จก็ออกไปทำงาน ไปทำงานแล้วก็กลับบ้าน มานั่งเป็นเพื่อนพี่บี เป็นกิจวัตรอย่างนี้ทุกวัน

จากคนที่เคยสนุกสนานเฮฮาปาร์ตี้ ก็กลับเป็นคนเงียบสงบ รถติดก็จะหยิบหนังสือสวดมนต์มาอ่าน จนทุกวันนี้ท่องจบได้เป็นหน้าๆ ทำบุญ เข้าวัด โดยหวังบุญกุศลจะส่งผลถึงคนรัก ที่บ้านก็ต้องเปิดเพลงที่พี่บีชอบ ต้องนั่งพูดคุยเรื่องต่างๆให้ฟังทุกวัน พยายามหาอะไรที่เค้าชอบมาให้ได้รับรู้ อะไรก็ได้ ที่จะทำให้เธอกลับมาดังเดิม

จนทุกวันนี้เวลาผ่านไปเกือบ 1 ปีแล้ว ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน พี่บีก็ยังเหมือนเดิม ตาที่ลืมขึ้นมา ก็มองอย่างเหม่อลอย โดยหาจุดโฟกัสไม่ได้ นิ้วมือทำได้แค่เพียงกระดิก แต่พี่มืดเชื่อว่า พี่บีรับรู้อยู่ข้างในแต่แสดงออกมาไม่ได้ พี่บีก็คงกำลังต่อสู้อย่างหนักเพื่อที่จะกลับมา พี่มืดก็จะต่อสู้เหมือนกัน เค้าจะไม่ทิ้งไปไหน และจะทำทุกอย่างเท่าที่ชีวิตนี้จะทำให้ได้ จะรอคอยอย่างมีความหวังต่อไป แม้เวลาจะนานต่อไปอีกแค่ไหน เมื่อถามว่า ถ้าพี่บีตื่นขึ้นมา พี่มืดอยากพูดอะไรกับพี่บีเป็นคำแรก

พี่มืดตอบว่า “ผมอยากจะขอบคุณเค้า เพราะ ที่เค้าเป็นแบบนี้ทำให้ผมรู้ว่าผมรักเค้ามากแค่ไหน และถ้าผมเป็นคนที่นอนอยู่ตรงนั้นแทนที่จะเป็นเค้า ผมเชื่อว่าเค้าคงดูแลผมได้ดีกว่าที่ผมดูแลเค้า”

หลายคนบอกว่า ไม่มีอะไรเอาชนะกาลเวลาได้ แต่เราเชื่อว่าความรักสามารถเอาชนะวันเวลาได้ ขอบคุณพี่มืด พี่บี และครอบครัว ที่ทำให้เรารู้จักคุณค่าของ ความรักที่ยิ่งใหญ่เหนือเวลา

------------------------------------------------

~~ สาวๆ Snail line fw.เมลกันคึกคัก ได้รับมาก็เลยจัดการประจานต่อ ระลึกได้ว่าคล้ายๆ เรื่อง HBD ที่เรารักใคร่ชอบพออยู่ ชอบทั้งเนื้อเรื่อง ชอบทั้งสถานที่(เพราะแลดูคุ้นตามาก) นางเอกหน้าตาน่ารัก ดูเป็นธรรมชาติ อนันดารับบทพระเอกที่ไม่ใช่พระเอกจ๋า หรือแมนโคตรๆ แต่มีความรู้สึกดิบๆ ที่มนุษย์ทุกคนรู้สึกและเป็น สับสน อาย เหนื่อย ท้อ โกรธ เกรี้ยวกราด และทรมานกับการรอคอย ผู้เขียนและผู้กำกับสามารถขมวดเรื่องนี้ไว้เป็นปมจนน่าใจหาย แล้วมาคลี่คลายอย่างสวยงามในตอนท้ายของเรื่อง หนังธรรมดา ไม่มีเทคนิคพิสดาร ไม่ต้องมีงูตัวเท่าบ้าน(เลื้อยมาทำหน้าดุๆ ว่ากรูจะแด๊กพวกมึงทั้งฝูงงงง..) ให้คอยลุ้นว่าใครจะเป็นยอดคนที่พิชิตมันได้ ทั้งเรื่องมีตัวแสดงไม่ถึง 10 ใช้สถานที่ถ่ายทำนับแห่งได้ พูดกันไม่กี่ประโยค ที่เหลือเป็นอารมณ์ล้วนๆ คาดการณ์ว่างบถ่ายทำไม่น่าจะสูง แต่สามารถเรียกความประทับใจจากเราได้สูงพอสมควร ทั้งหมดของเรื่องแลดูเหมือนง่าย แต่จริงๆ แล้วน่าจะยากมั่กๆ เพราะกว่าจะถ่ายทอดความรู้สึกมากมายที่ไม่อาจใช้คำพูดอธิบายได้ น่าจะเป็นความพยายามที่ยากยิ่ง

หลายคนพากันตื้นตันกับเรื่องของพี่มืดและพี่บี เราเองเลยขอสดุดีความรักดีๆ และขอเอาใจช่วยด้วยอีกคน
---------------------------------

ใครบอกผู้ชายดีๆ หาได้ยาก .. บางที คนที่พูดอย่างนั้น อาจจะยังไม่เคยเจอหรือได้สัมผัสกับความรักจริงๆ หรือไม่ก็..อาจจะหมดศรัทธากับความรักและยังจมปรักอยู่กับความทุกข์เก่าๆ เหมือนเพลงเจ้าสาวที่กลัวฝน การให้โอกาสตัวเองได้ลองผิดลองถูก ให้โอกาสเค้าและตัวเราเองได้ค้นหาเพื่อจะได้ค้นพบว่าที่ตรงไหนเหมาะสมและสบายใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไม่ต้องฝืนทน มันน่าจะช่วยให้เราได้ค้นพบสิ่งที่มีค่ากับตัวเองได้ง่ายกว่าการหมกตัวอยู่ในกะลาครอบแล้วคิดว่าสิ่งนี้ดีๆๆๆๆ หรือสิ่งนั้นไม่ดี..ไม่ดี..ไม่ดี คิดตามความเป็นจริงหากไม่ได้ลองค้นหาแล้วเมื่อไหร่จะได้พบ ไอ้ที่ว่าดีหรือไม่ดี นี่มันเป็นแบบไหน เอาอะไรมาเทียบ บางทีใช้เวลาในการแอบชิมขนมห่อใหม่แค่ครั้งเดียวก็พอจะรู้แล้วว่าควรจะคายหรือน่าเคี้ยวต่อ อะไรที่มันมีค่าหรืออะไรที่รู้สึกเฉยๆ มันประเมินกันได้กับการได้ลองเนี่ยแหล่ะ

หากได้เรียนรู้ที่จะรักก็จะเข้าใจในรัก เพราะความรักที่แตกต่างจากความรักบริสุทธิ์ของพ่อแม่และคนในครอบครัว เป็นความรักกับคนแปลกหน้าคนนึงที่เดินเข้ามาในชีวิต เพื่อที่จะกลายเป็นคนใกล้ชิดในอนาคต ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวที่เรารักยิ่ง ย่อมเป็นเรื่องยาก กว่าจะเลือก กว่าจะกลั่นกรอง ใช้สายตาหรือใช้สมองอย่างเดียว อาจทำให้พลาดในการเลือกคู่ แต่จะใช้ใจโดยไม่ใช้สมองเลยก็ไม่ได้เหมือนกัน เดี๋ยวมันจะไม่สมดุล

เพราะฉะนั้นใครสักคนที่ผ่านเข้ามา แล้วให้ความสำคัญกับสิ่งที่อยู่ลึกๆ ข้างในมากกว่ารูปกายภายนอก ย่อมเป็น*คนที่น่าสนใจ และน่าจะทำให้อะไรอะไรในชีวิตยั่งยืนและมั่นคงมากกว่า มองกันแค่รูปสวย รวยทรัพย์ หรือต้องเช็คต้นตระกูลกันให้วุ่นว่าพ่อของพ่อของพ่อคือใคร หึหึ ก็..มันจำเป็นมั้ยล่ะนั่น? ~ ชีวิต

โชคดีที่ ณ เวลานี้ ตะหงิด ตะหงิด ว่าจะเจอแล้วเหมือนกัน.. คนๆ นั้น ที่น่าสนใจ*

ทำบุญ วันบุญเดือนสิบ

2009-09-19T08:09:00.005+07:00

ตื่นบรรทมตอนตี 3 ตรงเป๊ะ ด้วยว่ามีนัดกับพระมารดาไปสวดมนต์ไหว้พระและทอดผ้าป่าที่วัด วันนี้ถือเป็นวันฤกษ์ดี เพราะได้ทำวัตรเช้าตั้งแต่ก่อนไก่โห่ พุทธศาสนิกชนทะยอยเดินขึ้นศาลาพร้อมกับอาหารคาวหวาน ไม่นานก็เต็มศาลาทั้งตะกร้า คุณย่า คุณยาย และผู้ใหญ่วัยกลางคน มองหาวัยรุ่นและเด็กมีอยู่ประมาณสัก 1 หยิบมือ มองปราดซ้ายไปขวา ก็มีเรื่องให้อมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่คนเดียว ไฉนบนศาลาจึงคราคร่ำไปด้วยสตรีเพศ บุรุษบนศาลาที่เด่นเป็นสง่า คือ พระสงฆ์ห่มผ้าเหลือง แล้วหนุ่มๆ ไปไหนกันโม้ดล่ะเจ้าคะ มีให้เห็นแบบนับคนได้เลย เท่าที่รู้เช้าตรู่อย่างนี้ก็ไม่ได้มีกฎข้อห้ามเพศชายไม่ให้เข้าวัดนะ อืมม..น่าสงสัย

ด้านนอกศาลามีชาวเลจากราไวย์นั่งเรียงรายเรียงแถว ในมือมี 1 แก้วพลาสติก เพื่อรอรับเหรียญบริจาคจากเพื่อนร่วมโลก ได้ข่าวว่ามารอกันตั้งแต่เมื่อคืน อากาศก็หนาว ยุงก็กัด มืดก็มืด ลูกเล็กเด็กแดงนอนอยู่บนตักอุ่นๆ ของแม่

กลับขึ้นมาบนศาลาวัด ญาติโยมได้นั่งสมาธิสงบสงบเป็นเวลาเกือบ 15 นาที หลังจากทำวัตรเช้าเสร็จ บ้างก็นิ่ง บ้างก็วิ้ง วิ้งในที่นี้คือหลับ หัวโยกปุหลักปุเหล่ แอบถอนสมาธิก่อนผู้อื่นชั่วครู่ เพื่อสังเกตการณ์ หึหึ :)

เพิ่งอ่าน a day เล่มล่าสุด บทความของพี่ก้อง ทรงกลด เขียนไว้ว่า แม้พุทธศาสนาจะอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์แต่ศาสนาต้องการความศรัทธาไม่ได้ต้องการการพิสูจน์.. เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าพุทธศาสนาเริ่มเป็นที่ฮือฮาของชาวต่างชาติ ด้วยว่าเป็นศาสนาที่มีหลักคำสอนที่สามารถพิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์ จึงเป็นที่มาของการค้นหาและตั้งข้อสงสัยกันมากมาย

ข้าพเจ้าเป็นหนึ่งในพุทธศาสนิกชน ที่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้เกิดมานับถือศาสนาพุทธ ได้อยู่ในครอบครัวที่ใช้หลักธรรมในการดำเนินชีวิต มีตัวอย่างที่ดีภายในบ้านให้เห็นถึงการปฏิบัติดี รักษาศีลและมีจิตตั้งอยู่ในสมาธิ เมื่อก่อนตัวเองค่อนข้างเชื่อว่าเมื่อแตกดับ คนเราก็จะจบสิ้นแค่นั้น ไม่มีชาติหน้าหรือชาติไหนอีก หากมีใครบอกว่าให้ทำบุญสะสมไว้ชาติหน้า เกิดมาจะได้สบาย ก็มักจะตอบกลับไปว่า หากชาติหน้ามี.. ตัวข้าพเจ้านี้ขอไม่เกิด แต่ถ้าจำเป็นต้องเกิดอีก ก็ขอให้ได้มาอยู่ภายใต้รอยทางขององค์สัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ปฎิบ้ติดี ปฏิบัติชอบ .. ได้อยู่ในครอบครัวอย่างนี้ ได้มีคนดีๆ อยู่ใกล้ๆ เหมือนเดิมก็พอ ไม่ขออะไรมาก ไม่ได้หวังว่าต้องทำดีให้ชาตินี้ชาติหน้าสบาย แค่ทำดีไว้ให้แต่ละวันไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจกับเรื่องร้ายๆ ที่ทำก็พอ หลายคนชอบคิดไปไกลแสนไกล ชาติหน้าอยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้ วันแต่วันใกล้ๆ แค่ปลายจมูกดันไม่คิดให้ดี นาฬิกาหมุนไปไม่กี่รอบก็ถึงแล้วไม่ต้องรอนานเหมือนชาติหน้า ที่ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกกี่ปีแสงถึงจะได้พบ

เปลี่ยนทัศนวิสัยมาคิดใกล้ๆ ทำ 24 ชม.หลังการตื่นนอนให้มีความสุขและเต็มไปด้วยคุณค่าน่าจะดี

แต่ก็นะ อย่างว่าล่ะ บางครั้งเรื่องแค่นี้ก็เป็นเรื่องยากมากแล้วสำหรับคนบางคน เฮ้อ.. อนิจจัง อันปังแมน

ยางอาย นางอาย

2009-09-17T21:38:00.009+07:00

เปิดประเด็นนี้ขึ้นมา เพราะเฮียนกนำร่องของเรา ได้ถามขึ้นมาในคืนวันหนึ่งว่า "ทำไมเวลาขี่มอไซค์แล้วล้ม เราถึงไม่รู้สึกเจ็บ อะไรทำให้ลุกแล้วยกรถได้ในทันที ทั้งที่เลือดออกซิบซิบ" ตอบไปแบบไม่ต้องคิดมากเลยว่า "ยาง" หรือไม่ก็ตกใจ เลยต้องรีบรุดออกจากที่เกิดเหตุโดยพลัน

แต่วันนี้เราจะพูดถึงเรื่องของ "ยาง" เท่านั้น.. ยาง หรือที่เรียกกันอย่างเต็มพระยศก็คือ "ยางอาย" นั่นแหล่ะ ยางชนิดนี้จะไหลซึมผ่านหน้าทำให้คนเราลืมความเจ็บปวดไปได้ชั่วขณะ แล้วเมื่อละจากสายตาผู้คน ก็ค่อยหลบไปเลียแผลใจทีหลัง เห็นได้บ่อยจากวัยรุ่นเด็กแว๊นซ์ ที่ชอบขี่ปาดซ้ายปาดขวา หากพลาดท่า ~~ ล้มโครมขี้นมา ไม่มีเจ็บ แม้เลือดจะสาดเข้าตาคนข้างๆ น้องเค้าก็จะลุกขึ้นได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ประหนึ่งว่าเป็นยอดมนุษย์บินมาจากนอกโลก แต่มาเอาหัวโขกฟุตปาทอยู่ริมถนน ก็เพราะความซ่าส์ เซี้ยว เฮี้ยว และแก่น นิแหล่ะ

เดี๋ยวจะหาว่าอคติยกตัวอย่างซะไกลตัว งั้นก็เอากันแค่ใกล้ๆ เหล่าสาวก Snile line เนี่ยแหล้.. ขี่ไปหลายคนไม่ว่า ถ้าขี่ไปคนเดียวเมื่อไหร่ ไม่มีทางไปงอแงออดแอดอยู่บนถนนแน่นอน กระบวนการมันจะเริ่มจาก ยางจะสูบฉีดไปทั่วร่าง ทำให้สมองมึนงง คิดไรไม่ออก คิดออกแค่ทำไงก็ได้ให้กรูพ้นไปจากที่ตรงนี้ ล่าสุดยังได้ยินประสบการณ์ของเพื่อนเราคนหนึ่ง(ในกลุ่ม.. ขอสงวนนาม) กว่าจะรู้ตัวว่าเจ็บมากก็ขี่มาไกลจากจุดเกิดเหตุแล้ว

ความมียาง จะมีความหมายแตกต่างโดยสิ้นเชิงหากเติมคำว่า "ไร้ หรือ ไม่มี" เข้าไปด้านหน้า เพราะจะกลายเป็นกริยา "ไร้ยางอาย" ที่ผู้ปฏิบัติเลือกที่จะเป็นเอง การปฏิเสธไม่ให้มี "ยาง" หลงเหลืออยู่บนใบหน้าจะส่งผลให้กล้าที่จะทำได้ทุกอย่าง อย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ให้ความหมายของคำว่า "ยางอาย" ไว้ว่า *ความกระดาก ความละอายใจ มักใช้คำนี้ไปในทางที่ไม่ดีและออกจะเหน็บๆ หน่อย เพราะฉะนั้นเด็กแว๊นซ์ที่หลบไปให้ไกลจากจุดเกิดเหตุ เพื่อไปเลียแผลใจอยู่ใต้ต้นไม้ไกลๆ โน่น ก็แสดงให้เห็นว่า "ยังมียางอาย" อยู่บ้าง

อืมมม.. รักษาหน้าให้ดูดีในสภาพขาดสติ

::อันที่จริงเราทุกคนควรมี "ยางอาย" ไว้ประดับบารมีและมีความดีอยู่ในสามัญสำนึก การละอายหรือเกรงกลัวต่อบาปอาจทำให้ไม่อยากทำผิด เพราะถ้าทำผิดแล้วมีคนจับได้ ก็ได้อาย แต่การรักษาคุณงามความดีไว้ ไม่ไปเบียดเบียนใคร ไม่ทำให้ใครเป็นทุกข์หรือเดือดร้อน โดยไม่ต้องคิดว่าทำแล้วจะอายหรือไม่อาย.. มันน่าจะดีกว่าเอาเรื่องนี้มาเป็นตัววัด บางคนปล่อยให้ความอยากได้อยากมีครอบงำจิตใจ จนละไว้ซึ่งความ "มียาง" แต่อันตัวข้าพเจ้าโตมาจนป่านนี้ก็ยังไม่เคยเห็นมีใครได้ดีเลยสักคน

คำว่าไร้ยางอายทำได้ทุกอย่าง ก็แตกต่างจากคำว่า "กล้าหาญ" (อย่าสับสน) เพราะคำว่า "กล้าหาญ" มักจะเลือกใช้จำเพาะไปในทางที่ดีหาใช่ความหมายเดียวกันไม่ และหากย้อนกลับไปถึงเด็กแว๊นซ์ การบิดมอไซค์คันจิ๋วไปข้างหน้าจนหูปลิว ปาดหน้าปาดหลัง หรือแข่งรถกันบนท้องถนน ก็ไม่ได้เรียกว่ากล้าหาญ แต่เรียกว่าจิตสังหาร(จิตบังคับให้ทำการใดๆ เพื่อสังหารชีพตัวเองและผู้อื่นที่ได้รับผลกระทบ) จริงๆ แล้วน้องๆ คงไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตัวให้โคตรแมนแบบพระเอกหนัง ที่เมื่อข้าล้มแล้วก็ต้องลุกเองได้ เพื่อโชว์เพื่อนหรือเอาไว้อวดสาวๆ การใช้รถใช้ถนนโดยสันติ ไม่ก่อความเดือดร้อน ไม่ต้องเอาแต่ว่ามันส์ท่าเดียว ก็คงไม่ต้องหลบไปเลียแผลใจไกลถึงบนยอดสน หรือจะพูดให้ง่ายอีกนิด ก็แค่คิดให้ดีก่อนทำ..

คิดใหม่ ทำใหม่ - - ยางอาย นางอาย

ปล.ขอขอบคุณซีโร่จัง สำหรับภาพประกอบ หมานายแบบที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยกับยางอาย :)

ฝนตก ขี้หูไหล คนไฉไล.. มาพบกัน

2009-09-15T19:45:00.007+07:00

Design By friday11

friday eleven

2009-09-11T09:36:00.004+07:00

ไอ่แก่งอแงแต่เช้า..

ด้วยว่าเมื่อวานโดนเอาหน้าไปจูบตรูดรถเพื่อนสาวตรงหน้าต้อนรับ วันนี้เลยเกิดอาการน้อยอกน้อยใจ ไม่ยอมให้แตะต้อง อธิบายก็ไม่ฟังว่าไม่ได้ประมาทแต่เพราะมันมีเหตุ ..สรุป เช้านี้เลยซิ่งมูไซค์ไปด้วยความหฤหรร(นานทีมาขี่ รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเลยแฮะ) ชอบเวลาขี่มูไซค์ ชอบที่ลมมาปะทะหน้า และยิ่งในเวลาใกล้หมดเวลาสแกนมือ ยิ่งชอบ เพราะมูไซค์สามารถพาลัดเลาะไปถึงที่หมายได้ในเวลาอันควร

พอเข้าในเขตพื้นที่รพ. เหล่าแฟนคลับก็ให้การต้อนรับโดยการส่งเสียงเชียร์กันฮือฮา ว่าวันนี้มันซิ่งมูไซค์มาเลยวุ้ย (เกิดการเปลี่ยนแปลง 1 อย่าง) พอถึงจุดสแกนมือ เจอรถของเพื่อนสาวคู่กรณีเมื่อวาน ได้ถอดบั้นท้ายไปเข้าอู่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว (เกิดการเปลี่ยนแปลงไปอีก 1 อย่าง) แถมไม่คิดค่าเสียหาย ไม่ด่า ไม่ว่า ให้เจ็บช้ำน้ำใจ เพราะเข้าใจด้วยเหตุผลว่า"สุดวิสัย" และมันมีเหตุ นำพาความซาบซึ้งใจมาให้ข้าพเจ้าอย่างแรง

จะว่าไปอุบัติเหตุแบบนี้ หรือเหตุการณ์ที่ก่อให้เกิดความสูญเสีย มักกระชากความรู้สึกในจิตใจให้เบาโหวงพาให้ใจหายอย่างบอกไม่ถูก ในระยะไม่กี่วันที่ผ่านมา ได้ร่วมงานที่มาจากความสูญเสีย 2 งาน รวมทั้งเย็นวันนี้ด้วย โดยเมื่อวันที่ 26 ส.ค.ที่ผ่านมา ก็ครบรอบวันที่พี่ทวนเสีย ข้าพเจ้าและพี่น้องนักข่าว ต่างไปร่วมทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พี่ทวนในอีกวาระหนึ่ง และทำให้ย้อนกลับไปคิดถึงวันที่ได้รู้ข่าวรวมไปถึงในระหว่างงพิธีศพ พวกเรายกทีมกันไปช่วยเท่าที่จะพอช่วยได้ ไม่ใช่ในฐานะพนง.รพ. ไม่ใช่ในฐานะสื่อ แต่ไปช่วยในฐานะพี่น้อง เพราะก่อนพี่ทวนเสีย ได้มีโอกาสประสานงานกับพี่ทวนหลายครั้งเรื่องการจัดอบรมเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของชมรม เคยมีโอกาสได้นั่งกินกาแฟตรง Toscana ร่วมกับพี่ชายคนนี้ ได้สนทนากันยาวๆ จึงได้รู้จักพี่ทวนในอีกระดับหนึ่ง ประกอบกับได้รับโอกาสและมิตรภาพดีๆ จากพี่ๆ อีกหลายคนในชมรม ทำให้สายใยของมิตรภาพเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

วันนี้ ตรงกันศุกร์ที่ 11 ก.ย. มีนัดไปงานศพพ่อพี่ไกรศรที่โคกกลอย พร้อมกับพี่ๆ ที่ชมรมผู้สื่อข่าว โดยหลังเลิกงาน 5 โมง ต้องให้เอาตัวเองและไอ่ปัดไปถึงหน้าชมรมเพื่อขึ้นรถไปด้วยกันกะพี่ๆ ที่ใจดีให้ได้ โชคดีที่พี่กล้วยเห็นแก่เด็กตาดำๆ เพราะด้านนอกมีทั้งลมมีทั้งฝน พวกเราจึงไปถึงชมรมก่อนเวลานัดเล็กน้อย รอพี่ๆ ทยอยกันมาจนครบก็ออกเดินทางกับรถตู้ "พันติ้น" กับพี่ๆ อีก 10 ชีวิตถ้วน ปวดท้องกับมุขแม่ปลวก และมุขละไว้ในฐานที่เข้าใจ กลับถึงหน้าชมรมโดยสวัสดิภาพ และพี่นกก็กรุณาอ้อมมาส่งลูกนก 2 ตัวที่รพ.อีก หลายครั้งที่รู้สึกดีกับพี่น้องนักข่าว และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่สนับสนุนความรู้สึกดีที่เคยมี ..ให้ "ยังคงมี" และจะยิ่งมีมากขึ้นไปอีก ขอบคุณจริงๆ คับ

ขี่มูไซค์กลับบ้านด้วยอากาศเย็นๆ อาบน้ำตัวเย็นๆ แล้วลงมานั่งเขียนบันทึก ระลึกถึงทุกสิ่งอย่างในวันนี้ที่หมุนเวียนเข้ามาในชีวิตอย่างเรื่อยเปื่อย ตัดเป็นภาพไหลวนอ้อยอิ่งอยู่รอบกาย โอกาสของการเข้าไปเหยียบในเรือนจำหญิงครั้งที่ 3 ทำให้ได้พบกับเพื่อนที่เคยเรียนมาด้วยกัน จากครั้งแรกที่เอาของไปมอบให้เจ้าหนอนน้อย(เด็กน้อยที่ติดแม่อยู่ที่นั่น) ครั้งที่ 2 นิมนต์พระไปเทศน์ มาถึงครั้งนี้ที่เอาคุณหมอไปบรรยายสิ่งต่างๆ ที่จำเป็นกับบรรดาแม่ๆ ที่กำลังตั้งครรภ์และกำลังจะเป็นแม่ด้วย ทุกครั้งที่เข้าไป สิ่งเดียวที่คิดคือ ณ ที่แห่งนี้ไม่มีอะไรไม่ดี นอกจากการสูญเสียอิสรภาพ เพราะถ้านึกถึงการดำรงชวิตของทุกคนบนโลกนี้ก็คือ กิน นอน ทำงาน ซึ่งข้างในก็มีแบบเดียวกัน แต่การที่เราเลือกเองได้ว่าจะเดินเข้าไปวันไหนและจะอยู่ในนั้นกี่ชม. มันเป็นเรื่องที่ดีมากกว่าการมองดูนกเกาะลวดหนาม ที่ขึงไปโดยรอบกำแพงสูงจากด้านใน เพราะมันส่งผลให้รู้สึกหดหู่ใจอย่างแรง กับคนที่รักอิสระอย่างเรา

ได้พูดคุยกับเพื่อน ได้สอบถามสารทุกข์ ที่มาที่ไป และหลายๆ อย่าง ในเวลาจำกัด ความรู้สึก ณ ตอนที่นั่งคุยอยู่กับเพื่อน จนมาถึงตอนนี้ที่นั่งเขียนบันทึก ไม่ได้ต่างกันมาก เพียงแต่ ณ เวลานี้คำถามที่เกิดขึ้นว่าทำไมต้องทำ เราสามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้แล้วว่า หากเมื่อไหร่ที่เราปล่อยให้จิตเตลิดไปกับสิ่งรอบกายไม่ว่าเรื่องร้ายหรือดี..มากไปจนยากที่จะควบคุมฉันใด ย่อมก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่เราเองไม่สามารถควบคุมได้ฉันนั้น

สิ่งที่ควรทำคือ "รู้" รู้ให้ได้แม้ลมหายใจที่สูดเข้าและผ่อนออก เพื่อให้ใช้ชีวิตอย่างโลดโผนมีชีวิตชีวาและมีรสชาติได้อย่างมีสติครบถ้วน การปล่อยให้ความรู้สึกหอมหวนหรือหม่นหมองเข้าครอบงำจนขาดสติ ขาดการยั้งคิด มีแต่จะนำความ "หมดสติ" มาให้ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

เริ่มได้ตั้งแต่วันนี้ เพื่อที่วันข้างหน้าจะได้ไม่นึกย้อนเสียดาย ว่าทำไม "เราถึงไม่รู้..แม้แต่ใจตัวเอง"

---------------------------------

ณ ที่แห่งหนึ่งบนพื้นโลก ได้เกิดเหตุการณ์ซึ่งช็อคคนทั้งโลกไปพร้อมๆ กัน 911 แม้จะผ่านไปแล้ว 8 ปีแต่สิ่งเหล่านี้ยังคงอยู่ในความรู้สึกของทุกคน

วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
th.wikipedia.org/wiki/911

แผนที่เส้นทางการบินของเครื่องบินที่ถูกปล้น
เหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หรือ 9/11 เป็นเหตุการณ์วินาศกรรมของการปล้นเครื่องบินในสหรัฐอเมริกา โดยเครื่องบินพาณิชย์ ได้ชนเข้ากับตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และ เพนตากอน

ลำดับเหตุการณ์
วินาศกรรมในครั้งนี้ ไม่ได้เกิดขึ้น ณ ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เพียงแห่งเดียว อาคารเพนตากอน ได้ถูกโจมตีด้วย โดยมีการใช้มีเครื่องบินถึง 3 ลำในการก่อการ ซึ่งผู้ก่อการในครั้งนี้ได้เข้ายึดครองเพื่อบังคับให้พุ่งเข้าชนอาคารสำคัญ และยังมีเครื่องบินอีกหนึ่งลำที่ถูกจี้ด้วยเหมือนกันแต่ไม่สามารถชนตึกได้ ทั้งนี้คาดว่าการขัดขืนจากลูกเรือและผู้โดยสารทำให้เครื่องบินลำดังกล่าวตกลงในเขตชนบทที่ซอมเมอร์เซ็ตเครื่องบินที่ถูกจี้ทั้ง 4 ลำเป็นเครื่องบินโดยสารโบอิ้ง โดยเป็นรุ่น โบอิง 767-200ER จำนวน 2 ลำ (จากสายการบิน อเมริกัน แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 และจากสายการบิน ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175) อีก 2 ลำเป็นโบอิง 757-200 (จากสายการบิน อเมริกัน แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 และจากสายการบินยูไนเต็ด แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93) ทั้ง 4 ลำเป็นเที่ยวบินที่บินข้ามจากฝั่งตะวันออกไปตะวันตก ดังนั้นจึงบรรทุกน้ำมันเชื้อเพลิงไปเต็มที่ และเชื่อว่าการพังทลายของตึกแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ น่าจะเกิดมาจากปริมาณน้ำมันจำนวนมากที่บรรทุกอยู่บนเครื่องบินเหล่านั้น

ลำดับเหตุการณ์ตามเวลาประเทศไทยในเหตุการณ์พอจะสรุปได้ดังนี้
19:45 น. เครื่องบินโดยสารของสายการบินอเมริกัน แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 จากบอสตันเข้าชนตึกเหนือ (ตึก 1 เป็นตึกที่มีเสาอากาศเห็นได้ชัด) ของตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ แล้วฉีกตัวตึกเป็นช่องพร้อมทั้งเกิดไฟไหม้
20:03 น. เครื่องบินโดยสารของสายการบิน ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 จากบอสตันเช่นกัน พุ่งเข้าชนตึกใต้ (ตึก 2) ของตึกเวิลด์ เทรด เซ็นเตอร์ และระเบิดรุนแรง
20:43 น. เครื่องบินโดยสารเที่ยวบินที่ 77 ของสายการบิน อเมริกัน แอร์ไลน์ ชนอาคารเพนตากอน เกิดควันไฟพวยพุ่ง มีการอพยพคนในทันที
20:45 น. มีการอพยพคนที่ทำเนียบขาว
21:05 น. ตึกใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ถล่มยุบลง ท้องถนนปกคลุมด้วยกลุ่มควัน
21:10 น. บางส่วนของอาคารเพนตากอนถล่ม ขณะเดียวกันก็มีรายงานการตกของเครื่องบินโดยสารของ ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 ที่เขตชนบทของซอมเมอร์เซ็ต รัฐเพนซิลวาเนีย ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพิตส์เบิร์ก
21:13 น. อาคารที่ทำการของสหประชาชาติเริ่มขนย้ายผู้คน โดยเป็นคนของสำนักงานใหญ่จำนวน 4,700 คน และจากยูนิเซฟกับฝ่ายอื่นของสหประชาชาติอีก 7,000 คน
21:28 น. ตึกเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ถล่มยุบตัวลงคล้ายกับถูกตอกด้วยเสาเข็มจากด้านบน เกิดฝุ่นอันหนาทึบ และเศษหักพังกระจายไปทั่ว
21:45 น. อาคารที่ทำการของรัฐทุกตึกในวอชิงตันอพยพคนทั้งหมด
21:48 น. ตำรวจยืนยันมีเครื่องบินตกที่ซอมเมอร์เซ็ต
21:53 น. ประกาศเลื่อนการเลือกตั้งขั้นต้นของนิวยอร์ก
22:18 น. สายการบิน อเมริกัน แอร์ไลน์ รายงานเรื่องเครื่องบินที่ถูกจี้ โดยเที่ยวบินที่ 11 เป็นเครื่องโบอิ้ง 767-200ER มีลูกเรือ 11 คน และผู้โดยสาร 81 คน ซึ่งกำลังเดินทางไปยังลอสแอนเจลิส ส่วนเที่ยวบินที่ 77 เป็นเครื่อง 757-200 กำลังเดินทางไปลอสแอนเจลิส โดยมีผู้โดยสาร 58 คน ลูกเรือ 6 คน เครื่อง 767-200ER เป็นลำที่ชนตึกเหนือของเวิลด์ เทรด เซ็นเตอร์ และเครื่อง 757-200 ชนเพนตากอน
22:26 น. ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ รายงานเรื่องเครื่องบินที่ถูกจี้ โดยเที่ยวบินที่ 93 ออกจากนิวอาร์ก รัฐเดลาแวร์ ไปยังซานฟรานซิสโก และตกที่เพนซิลวาเนีย
22:59 น. ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ รายงานเรื่องเครื่องบินเที่ยวบินที่ 175 ที่กำลังเดินทางไปลอสแอนเจลิส มีผู้โดยสาร 56 คน ลูกเรือ 9 คน เป็นลำที่ชนตึกใต้ของเวิลด์ เทรด เซ็นเตอร์
23:04 น. สนามบินลอสแอนเจลิส ซึ่งเป็นที่หมายของเครื่องบิน 3 ลำ อพยพคนทั้งหมด
23:15 น. สนามบินซานฟรานซิสโกซึ่งเป็นที่หมายของเครื่องบินเที่ยวบินที่ 93 อพยพคนทั้งหมด

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ทุกสิ่งอย่างที่ก่อให้เกิดความสูญเสีย ได้นำพาความเศร้าหมองมาสู่ข้าพเจ้า แม้จะรู้อยู่แก่ใจ ว่าทุกอย่างมันย่อมเป็นไปตามธรรมดา แต่ใครกันจะทนได้ ก็มีหัวใจนี่หว่า :) --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อืมม.. นะ ก็มีหัวใจนี่หว่า ว่าจะจบแบบคมๆ แล้วเชียว (ภาพประกอบไม่เอื้ออำนวยเรยนิ) ฮาย

----------------------------------

หัวข้อนี้.. ส่งเสริมให้โสตประสาทเบิกบาน

2009-09-10T22:55:00.015+07:00

090909 design by jubjub

2009-09-09T11:44:00.018+07:00

ตื่นเช้ามาในวันที่ใครต่อใครพากันบอกว่าดี.. และถึงแม้จะแอบแย้งเล็กๆ ว่าวันไหนๆ มันก็ดีไปหมดล่ะหน่า อยู่ที่ตัวเรานิที่จะทำให้ดีหรือไม่ดี แต่ในใจลึกๆ ก็นะ ..ยังแอบชื่นชอบตัวเลข 090909 อยู่เหมือนกัน วัตถุประสงค์อาจจะต่าง ชอบแค่ตัวเลข หรือชอบที่มันเป็นวันที่หมอดูทำนายทายทักว่าดี มันก็ละม้ายคล้ายกันละนะ

วันนี้ข้าพเจ้าเลยจัดการดีไซน์ให้ชีวิต ไม่ต้องเป็นไปดั่งเทพนิมิตร หึหึ พูดให้ง่ายก็คือ อยากจะจัดสรรให้ชีวิตเป็นไปตามความคิดตัวเองกำหนดซะส่วนหนึ่ง ด้วยรูปแบบที่แสนจะง่ายดาย ไม่ต้องใช้ตังค์มากมายก็สร้างรอยยิ้ม ความสุข และความทรงจำที่แสนดีได้แล้ว Plan ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ว่าหลังจากหัวตั้งตรงขนานกันกับพื้นโลกจะเลือกทำอะไรเป็นอย่างแรก

เช้าๆ
- ก็เหมือนกับทุกวัน ขุดตัวเองให้ลุกจากที่นอนอุ่นๆ เพื่อซิ่งมูไซค์ไปตักบาตรให้เกิดสิริมงคลแก่ตัวเองและครอบครัว แม้รู้อยู่เต็มอก ว่าการใส่บาตรจะไม่ได้หมายความถึง การให้เพื่อให้ได้มา แต่เป็น "การให้" เพื่อให้ "ให้ได้" ต่างหาก(ใครเคยพูดทำนองนี้ไว้แล้วน้า..)
- หลังจากตักบาตรเสร็จก็โฉบไปอุดหนุนช่อดอกมะลิ หอม หอม ของคุณยาย เพื่อนำมาฝากพระบิดามารดา
พร้อมกับคำอวยพรหอม หอม ในวันดีๆ ได้สวมกอด ได้หอม ได้อุ่น ได้พรดีๆ กลับมา และได้ข้าวผัดปูมากินที่รพ.ด้วย 1 กล่อง - - โชคดีจริงหนอเรา :)

สายๆ
- แต่งกายด้วยยูนิฟอร์มเต็มคราบ(ซึ่งหาดูได้ยากมาก) เดินเข้าสู่ห้องประชุมคิง คาร์ล กุสตาฟ ในเวลา 08.50 น. ด้วยวันนี้เรามีนัดรวมใจกับคนทั่วประเทศ ในการถวายพระพรให้ในหลวงอันเป็นที่รักยิ่งของปวงชนชาวไทย ได้บรรยากาศขนลุกดี 09.09.09 เวลา 09.09 น. รัชกาลที่ 9 ของราชจักรีวงศ์

ค่ำๆ
- อันนี้มีตัวแปรอื่นร่วม ทำให้กำหนดได้ค่อนข้างยาก กะว่าจะไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนกะคุณชายและจะถ่ายรูปเก็บเข้าท้องพระคลังซะหน่อย เพราะสะสม 07.07.07 และ 08.08.08 มาแล้ว แต่คุณชายดันติดภารกิจไปงานเลี้ยง Staff ที่จัดงาน และด้วยฝนตกกระหน่ำรุนแรง งานนี้เลยต้องล้มพับไป ข้าพเจ้าก็กินข้าวใต้แสงจันทร์กับครอบครัวด้วยความอุ่นใจไปด้วยประการฉะนี้
- นวดเท้าหม่ามี๊ พูดคุยกันเรื่อง "วันดี" หม่ามี๊สอนว่า วันเวลาไหนๆ มันก็ดี ถ้าเราคิดดี ทำดี ต่อให้วันดีเลิศแต่เกิดคิดเลว ชีวิตมันก็เลวลง :)
- เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ งดกิจการงานทุกทุกชนิด.. ไม่คิดเดินผ่านห้องคอมเลยแม้แต่นิดเดียว :)

ก่อนนอน
- สวดมนต์ยาวๆ นั่งมาธิ (โดยไม่ต้องใช้สมอง)

ก่อนจะบรรทมด้วยอาการครบ 32 ในคืนวันที่เค้ายังพูดกันไม่จบ "วันดี คืนดี"

~~การปล่อยวาง คือ การสร้างวิถีทางที่เงียบสงบ~~

รู้สึกสบายดี - เจี๊ยบ

เพลง : รู้สึกสบายดี
ศิลปิน : เฉลียง

ร้องเถิดร้องเพลง ถ้าอยากจะร้องจงร้องไป ร้องเถิดร้องไห้ ถ้าได้ร้องแล้วลืมมัน เผลอไปรักใคร เขาไม่รักไม่ยักมัน แล้วก็แล้วกัน บอกว่าตัวฉันสบายดี เศร้าเสียใจสนุกตรงไหนเสียน้ำตา...ใช้เวลาเศร้าน้อยๆ ก็คงดี ฟ้าก็แสนไกลจ้องตรงไหนก็โสภี ดูซิดูซี้..ว่าโลกใบนี้ช่างดีจัง *ผู้คนมากมายก่ายกอง จ้องมองตั้งใจจะมองหา รอถึงเวลา จะไขว่จะคว้าทำความดี แต่ใครเล่าใคร จะไปตั้งใจอะไรจะมาชี้คนเรียกคนดี ติดที่เขาเอาใจใคร...**ฟ้าสีครามเมฆปุยขาวมีสองปุย สวยทั้งสองปุยอยู่ที่เขาที่เราคุย ฟ้าที่แสนงามแขวนเมฆขาวเป็นร้อยปุย ปุยทุกปุย ปุยจะสดสวยเพราะเราดู ถนนสีเทาเขม่าควันพิษก็สีเทา หิวก็หาเอา ป่วยตัวร้อนก็นอนไว เหงาก็พบคน โลกสับสนมีเยอะไป เพลียก็ตรงไป เก็บโลกสดใสไว้บนเตียง

a day..

2009-09-08T14:27:00.005+07:00

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ได้ถูกสถาปนาให้เป็นวันเติมเชื้อไฟให้ตัวเอง หลังจากเรื้อรังมานานตั้งแต่ไปเยี่ยมแม่ต้อยที่บ้านโฮมฮักก่อนวันแม่ ลุกลามมาถึง บักมาร์ติน ขายเสื้อพะยูน ประกวด Innovation2009 และที่เพิ่งผ่านไปหมาดๆ ก็ อนุบาลผล

สิ่งต่างๆ ที่ไหลเวียนเข้ามาในชีวิต ช่วยสร้างสีสัน ทั้งตื่นตาตื่นใจ รวมไปถึงตื่นตระหนก(เพราะทำไม่ทัน) แต่สุดท้าย ทุกสิ่งล้วนก่อให้เกิด แรงบันดาลใจ และประสบการณ์ใหม่ๆ ในชีวิต หลากเรื่องราว ที่ไม่เกี่ยวโยง โยงใยกันเลยแม้แต่น้อย แต่สามารถมาหมุนวนอยู่รอบๆ กาย โดยมีตัวเราเป็นจุดศูนย์กลาง นับว่าเป็นเรื่องโชคดีทีเดียว

แม้ต้องแลกกับชีวิตเรื่อยเปื่อยในบางส่วนเสี้ยวไปบ้าง หรือต้องแลกกับการหลับยาวๆ กลายมาเป็นได้พักผ่อนแค่วันละประมาณ 3 - 5 ชม. ต่อวัน หรือบางวันก็แช่แป้งแบบไม่ได้นอนก็มี.. แต่ทุกอย่าง ก็ยังถือว่า "คุ้ม" สุดสุด และผลพลอยได้ ก็คือไม่ต้องเสียเวลาคิดหรือกังวลเรื่องลดน้ำหนักอีกเลย เพราะมันจะฮวบฮาบไปเอง :)

กลับมาว่าด้วยเรื่องของเมื่อวาน.. วันอาทิตย์(6ก.ย.)ปกติจะตื่นตักบาตรทุกวัน แม้เสาร์อาทิตย์ที่อยากนอนหลับอุตุยาวๆ ก็ยังบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นมาตักบาตรกินขนม นู้นนี่ บนโต๊ะเสวย กับเด็จพ่อเด็จแม่ และพี่สาว ก่อนจะชิ่งไปนอนกักตุนพลังอีกนิด

แต่สำหรับวันอาทิตย์นี้ ข้าพเจ้าได้ปล่อยให้ร่างกายหลับไหลแนบชิดติดกับที่นอนจนตะวันสายโด่งงงง รู้สึกเหมือนได้พักผ่อนแบบอิ่มเอมมาก เพราะแม้แต่ความฝันก็ไม่กล้ากวนใจ ทำให้หลับได้สนิทและยาวนาน.. เหลือเกิน

เมื่อหลับจนอิ่มแล้ว ก็ถึงเวลาเริ่มต้นภารกิจแรกของวันด้วยการสังคยนาห้องหับ โดยตั้งเป้าไว้ตั้งแต่ก่อนนอนว่าต้องจัดการให้เรียบแปร้ก่อนภูมิแพ้จะถามหา(อีก) ยืนดูทั่วห้อง "โอววว ...แม่เจ้า" ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี เพราะเป็นเวลา 1 เดือนเต็มที่ใช้มันเป็นแค่ที่ซุกหัวนอน ทุกสิ่งอย่างถูกวางกองทับกันจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ทั้งหนังสือ ทั้งเกมส์ก็มากระจุกสุมหัวกันอยู่บนที่นอน โดยเหลือที่ว่างเพียงหย่อมหนึ่ง ให้หย่อนกาย เพื่อคลายความตึงเครียด

สุดท้ายใช้เวลาล่วงไปประมาณ 3 ชม.กว่า ห้องนอนจึงกลับมาเป็นห้องนอนอีกครั้งอย่างเต็มภาคภูมิ ผ้าปูใหม่ใสสะอาดถูกปูตึงหยั่งกะโรงแรมห้าดาว พื้นห้องหอมสะอาด หนังสือหนังหาจัดวางไว้ถูกที่ทาง หลังจากนั้นก็อาบน้ำชำระร่างกาย ก่อนจะลงมาหม่ำข้าว และเล่าหลากหลายเรื่องราวที่เวียนผ่านมาให้มารดาฟัง ถือเป็นการ up date รวบยอดในคราวเดียวในระยะ 2 สัปดาห์ที่เจอกันแค่ตอนเช้า..

ตบท้ายอาหารกลางวันในเวลาบ่าย 3 ด้วยบัวลอยไข่หวาน แสนอร่อย ฝีมือหม่ามี๊คนดี ที่ทำเพื่อแจกชาวบ้านโดยเฉพาะ แล้วเหลือก้นหม้อนิดหน่อย.. เอาไว้ให้ลูกๆ ได้ชิม.. อิอิ

พอตะวันคล้อยต่ำ คุณชายก็มาโฉบไปดู Moto GP ที่บ้านเฮียนก หลังจากดูเค้าแข่งกันเสร็จเราก็มาแข่งกันเองบ้าง ด้วย PSP ของข้าพเจ้ากะของคุณชาย (กะลังเชียร์ๆ ให้ 2 เฮียซื้อเทิ่มกันอยู่) สรุปที่ 1 คุณชาย(เหมือนเดิม ก็เล่นทุกวันนี่หว่า..) ที่2 เฮียกอล์ฟ ที่3 เฮียนก และที่4 น้องหมู เฮ้อ..เรานะเรา ก็เล่นแหกมันซะทุกโค้ง แถมใจร้อนนน เพราะอยากไล่ให้ทันท่าเดียว พอสำนึกได้ว่าใจร้อนไปก็สายไปทุกที..

(โชคดีนะ ที่เป็นแค่เกมส์)

----------------------------------

ตอนรอเค้าแข่งรถกัน ตัวข้าพเจ้าก็..

::รื้อชั้นวางหนังสือของเฮียนก ไปเจอหนังสือ 1 เล่ม น่าสนใจ "วิถีแห่ง โนบิตะ ชัยชนะของคนไม่เอาถ่าน" สะดุดตามาก เปิดอ่านความในใจของผู้เขียน โยโกยาม่า ยาสุยุกิ บอกว่าสิ่งที่หนังสือเล่มนี้อยากนำเสนอก็คือ "เคล็ดลับการใช้ชีวิตที่สนุกแถมยังประสบความสำเร็จ" โดนครับ โดนน.. (ปกหน้าปกหลังก็โดน ปกหน้าเป็นตัวโนบิตะ ปกหลังเป็นด้านหลังของโดเรม่อน.. หนังสือเล่มนี้ระบุไว้ชัดเจนว่าไม่เหมาะกับคนที่เก่งไปซะทุกเรื่อง อืมมม.. (ถ้าไม่อ่านคงไม่รู้)

หลังจากพลิกๆ ดู... ก็ไปเจอเข้ากับหัวข้อนี้ ทุกคนทราบหรือไม่ว่า

ปัญหาต่างๆ ของโนบิตะที่ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ เขียนไว้มีทั้งหมด 582 ตอน และที่ถูกตีพิมพ์ลงในฉบับปกอ่อน ได้ถูกแบ่งออกเป็นประเภทใหญ่ๆ ดังนี้

1.ปัญหาเรื่องเพื่อน 237 ตอน เป็นเรื่องของมนุษยสัมพันธ์ ระหว่างโนบิตะกับไจแอนท์ ซุเนโอะ และชิซุกะ

2.ปัญหาจากตัวเอง 110 ตอน เป็นเรื่องที่เกิดจากการกระทำ พฤติกรรม ทัศนะมุมมอง วิธีการจัดการกับปัญหา

3.ปัญหาเรื่องครอบครัว 76 ตอน เป็นเรื่องของมนุษยสัมพันธ์ระหว่างโนบิตะกับคุณพ่อคุณแม่

4.ปัญหาที่โรงเรียน 56 ตอน ได้แก่ ปัญหาเรื่องการบ้าาน เรื่องสอบ และเรื่องสัพเพเหระในชั้นเรียน

5.ปัญหาเรื่องความรัก 44 ตอน ส่วนใหญ่มาจากความหึงหวงในตัวชิซุกะจัง

6.ปัญหาเรื่องเกมและกีฬา 34 ตอน เป็นปัญหาของโนบิตะที่ไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายในเกมและกีฬาเกือบทุกชนิด

7.ปัญหาเรื่องเงินทอง 34 ตอน ได้แก่ ปัญหาเรื่องค่าขนม ปัญหาเงินขวัญถุงปีใหม่ ปัญหาข้าวของที่อยากได้

รู้สึกว่าโนบิตะจะมีปัญหาเรื่องเพื่อนโดดเด่นมาก ปาเข้าไปซะเกือบ 40% ของปัญหาในชีวิตทั้งหมด แต่หาได้ทำให้ความสนุกในชีวิตของโนบิลดลงไม่ เอาวะ.. สุดท้าย เยิ้มเฮียนก ที่ตกปากรับคำให้เยิ้มในทันทีไม่มีหวงของ ก็เลยตั้งใจว่าจะอ่านเล่มนี้เป็นหนังสือเสียง เพราะหลังจากอุทิศ "เดินสู่อิสรภาพ" ให้เหล่าอาสาสมัครที่อยากอ่าน ได้ร่วมกันอ่านกันไปแล้ว ในขณะนี้เดินสู่อิสรภาพก็ได้รุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว(ไม่ต้องแช่แป้งอยู่กับข้าพเจ้า) เพราะพี่เอกที่มีน้ำเสียงละม้ายคล้ายอาจารย์ประมวลยังคงตะบี้ตะบันอ่านจนใกล้จะจบเล่มเต็มทีแล้วพะย่ะค่ะ.. แถมยังมีพี่ๆ น้องๆ ท่านอื่น คอยช่วยอ่านกันอีก ก็จะยิ่งส่งผลให้เดินสู่อิสรภาพถึงที่หมายได้ไวขึ้น ....ไชโย้

ปล.มีอีกเล่ม ธรรมทาน ของดังตฤณ.. ชอบชื่อเรื่อง จึงหมายมั่นปั้นมือว่าเป็นอีกเล่มที่จะอ่านประดับจิตใจ"ผิดที่ไม่รู้" - - กำถ่านร้อนอย่างไม่รู้ หรือจะสู้รู้แล้วไม่กล้าแตะ - -

และแล้ววันอาทิตย์ที่ 6 กันยา 52 ก็ลาลับไปอย่างไม่มีวันกลับ..

ก็ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตารอต้อนรับเช้าวันจันทร์ที่ 7 กันยา 52 กันต่อไป "วันจันทร์แห่งชาติ"

---------------------------------------- by jubjub

JJ_Palmy

2009-09-05T05:42:00.002+07:00

BPK Staff Party 07

http://www.youtube.com/user/jikarojubjub

ชวนไปชม "อนุบาลผล" อมยิ้ม

2009-09-04T15:28:00.007+07:00

พี่น้องชาวภูเก็ตที่อยากร่วมกุศลผลบุญในครั้งนี้

สามารถเยี่ยมชม - อุดหนุนภาพถ่ายและภาพวาดสีน้ำ ของพวกเราได้ตลอดทั้งเดือนกันยายนนี้ ที่ Food Gallery ชั้น 1 โลตัส ราไวย์(ห้าแยก) คับผม..ด้วยว่า จุ๊บ จุ๊บ กับพี่ๆ ร่วมรั้วโรงพยาบาลฯ สุมหัวกันคิดการบานตะไท หาตังค์ทาสีอาคารชั้นอนุบาลโรงเรียนวัดใต้ให้น้องๆ เพราะเห็นว่า มันช่างโทรมไม่สดใสสมกับวัยเด็กเอาซะเลย

สุดท้ายจึงบังเกิด "อนุบาลผล" ขึ้นซะงั้น แถมงานนี้พี่ๆ Food Gallery ก็เป็นแนวร่วมใจดีกับพวกเราด้วย ทุกสิ่งอย่างจึงบังเกิดโดยพลัน :)พี่น้องท่านใดว่างเว้นจากภารกิจการงาน ก็แวะไปงานเปิดตัวของพวกเราได้ช่วงเย็นย่ำของวันเสาร์ที่ 5 กันยานี้นะคะ แต่ขอออกตัวไว้ก่อนว่า ฝีไม้ลายมือนั้น แตกต่างจากศิลปินที่เคยไปโชว์ภาพก่อนหน้านี้อยู่มากโข แต่เอาหน่านะ ยังไง ยังไง พวกเราก็แค่หัดเดิน

ขอกำลังใจ๋จากทุกท่านด้วยนะค้าบพี่น้องค้าบ ..

----------------------------------------------------

พวกเราหวังเพียงให้ “อนุบาลผล” เป็นแรงบันดาลใจเล็กๆ ที่จะจุดประกายไฟให้แก่ใครสักคนที่ยังไม่กล้าเริ่ม ได้มีจุดเริ่มต้น เหมือนกับพวกเราที่ลงมือทำเพียงเพราะทำให้ตัวเองมีความสุข

เพื่อที่บางครั้ง “ความสุข” จากตัวเรา อาจขยายส่งต่อไปถึงใครอีกหลายคนได้ด้วย และสุดท้ายหากเกิดรายได้จากกิจกรรมในครั้งนี้ พวกเราและทีมผู้จัดจะนำเงินรายได้ไปทาสีให้น้องๆ ที่โรงเรียนอนุบาลวัดลัฏฐิวนาราม(วัดใต้) เพื่อแต่งเติมความสดใสให้น้องๆ และสังคมนี้ต่อไปเจ้าค่ะ

----------------------------------------ภารกิจล้นหลาม ล้นเหลือม แต่ไม่เอือมระอา :)

Micheal vs Google

2009-09-04T00:39:00.002+07:00

http://www.stormclub.com/webboard/topic.php?id=00009460

ติดตามเทพ Google มาได้ระยะหนึ่ง ชอบทั้งความสามารถของเทพ และเสน่ห์เล็กๆ น้อยๆ ของผู้ผลิต ที่โชว์ไอเดียและความแพรวพราวให้เราได้อมยิ้มอยู่เสมอ เมื่อได้เห็น..

วันที่ 29 ส.ค.ที่ผ่านมาก็เช่นกัน หลังจากเสร็จกิจกรรมคุณมาร์ติน ข้าพเจ้าลากสังขารที่ยังไม่ได้พักผ่อนมาถึงบ้านในสภาพอิดโรย เพราะเจอพิษกิจกรรมต่อเนื่อง แม้ ณ ขณะนี้ผ่านมาเกือบสัปดาห์ แต่ทุกอย่างยังคงคาราคาซัง อยู่เยี่ยงเดิม โชคดีที่หนุก เลยไม่ค่อยเดือดร้อน

แต่วันนี้.. ขอแว้บสนองตัณหาองค์เองสักนิด เพราะนิ่งเน่าแช่แป้งกันทั้งขบวน ไม่ได้ up date ไม่ได้ระบายอะไรเลย ตั้งกะยุคไปเยี่ยมแม่ต้อยที่บ้านโฮมฮักนู้..แหน่ะ หลายสิ่งหลายอย่างที่บรรจุอยู่เต็มสมอง ..ว่าจะบันทึกไว้ทุกครั้งที่คิดออก แต่ก็ยังทำไม่ได้สักที เพราะเวลาไม่เอื้ออำนวย ปล่อยให้มันมุรุมมะตุ้มเป็นหย่อมๆ อยู่อย่างนั้น นานเข้านานเข้า ท่าจะไม่ใคร่ดี วันนี้เลยต้องหาทางระบายออก ไม่งั้น.. แย่แน่เลย หุหุ

คิดถึงบ้าน(เดือนเพ็ญ)

2009-08-28T03:19:00.006+07:00

เมื่อคืนได้ฟังเพลง "เดือนเพ็ญ" โดยบังเอิญ

เสียงขลุ่ยกระทบโสตประสาท แล้วบุกรุกเข้ามาในหัวใจทันทีหลังจากความบังเอิญผ่านพ้นไป

ความตั้งใจก็เข้ามาแทนที่ บังคับตัวข้าพเจ้านี้ให้ไปค้นคลังเพลงเก่าของพี่ชายแล้วฟ้าก็เข้าข้าง

ณ ขณะนี้เวลา 23.20 น.กำลังออกแบบพีอาร์ขายเสื้อพะยูนอยู่ เพลง เดือนเพ็ญ ก็ยังดังทวนซ้ำรอบแล้วรอบเล่า

ช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกิน หอมกรุ่นๆ กลิ่นกองฟาง กับเสื้อเจ้าหมูน้ำเนี่ย :) แต่ยังคาใจกับคนแต่งเพลงนี้

เหมือนคุ้นๆ ว่าเคยได้ยินชีวประวัติ การหนีการเมืองอะไรสักอย่าง พรุ่งนี้จะให้เทพเจ้า google ช่วย

น่าจะทำให้อินกับเพลงนี้มากเข้าไปอีก ขอบคุณดวงของเราที่ทำให้มาสมพงศ์กัน

----------------------------------------------------

คิดถึงบ้าน (เดือนเพ็ญ)

เวอร์ชั่นนายโจ้ ก็พอถูไถ แต่ถ้าให้ชอบ นักๆ เป็นของคนด่านเกวียน ได้ทั้งเสียงขลุ่ยและสำเนียงแบบบ้านๆ

เดือนเพ็ญสวยเย็นเห็นอร่าม นภาแจ่มนวลดูงาม เย็นชื่นหนอยามเมื่อลมพัดมา
แสงจันทร์นวลชวนใจข้า คิดถึงถิ่นที่จากมา คิดถึงท้องนาบ้านเรือนที่เคยเนา

เรไรร้องดังฟังว่า เสียงพี่เจ้าคร่ำครวญหาลมเอ๋ยช่วยมา กระซิบข้างกาย
ข้ายังคอยอยู่ไม่หน่าย ไม่เลือนห่างจากดวงใจคิดถึงมิวายเมื่อเราจากกัน

กองไฟสุมควายตามคอกนั้นยังไม่มอดดับดอก จันทร์เอ๋ยช่วยบอก ให้ลมช่วยเป่า
สุมไฟให้แรงเข้า พัดไล่ความเยือกเย็นหนาวให้พี่น้องเรานอนหลับอุ่นสบาย

ลมเอยช่วยเป็นสื่อให้นำรักห่วงจากดวงใจของข้านี้ไป บอกเขา น้ำ นา
ให้แดนไกลรู้ว่า ไม่นานลูกที่จากลา จะไปซบหน้ากับอกแม่เอย
ให้เมืองไทยรู้ว่า ไม่นานลูกที่จากลา จะไปซบหน้ากับอกแม่เอย

------------------------------

เดือนเพ็ญ (เพลง)
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เพลงเดือนเพ็ญ หรือ เพลงคิดถึงบ้าน เขียนเนื้อร้องและทำนองโดย อัศนี พลจันทร (หรือที่รู้จักกันในชื่อ นายผี หรือ สหายไฟ) ได้รับการยกย่องว่า หากนับเพลงนี้เป็นเพลงเพื่อชีวิต ก็สมควรจะเรียกได้ว่าเป็น สุดยอดเพลงเพื่อชีวิต ด้วยเป็นเพลงที่ถูกบันทึกเสียงและขับขานในวาระต่าง ๆ มากที่สุดเพลงหนึ่งในห้วงทศวรรษที่ผ่านมา และน้อยคนเหลือเกินที่ได้ฟังเพลงนี้แล้วจะรู้สึกเฉย ๆ กับความหมายที่กินใจที่เพลงสื่อออกมา เพลงคิดถึงบ้านนี้ ทำให้ชื่อ นายผี อัศนี พลจันทร เป็นที่รู้จักและจดจำในวงกว้าง

อัศนีแต่งเพลงนี้ขึ้น เพราะความรู้สึกคิดถึงบ้านของตัวเขาเอง ด้วยเหตุการณ์ทางสังคมในสมัยนั้น ทำให้เขาต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนไปเป็นเวลานาน. หงา คาราวาน เป็นคนนำเพลง "คิดถึงบ้าน" นี้ออกมาจากราวป่า และบันทึกเสียงครั้งแรกในนามวงคาราวาน กับอัลบั้มชุด "บ้านนาสะเทือน" เมื่อปี 2526.

ต่อมาในปี 2528 แอ๊ด คาราบาว ได้นำมาบันทึกเสียงอีกครั้ง ในอัลบั้มชุด "กัมพูชา" และได้เปลี่ยนชื่อเพลงเป็น "เดือนเพ็ญ" พร้อมทั้งสลับท่อนเนื้อร้องจากเดิม. หลังจากนั้นมีผู้นำเพลงนี้ไปบันทึกเสียงอีกนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งในอัลบั้มปกติ และการแสดงสด อาทิ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี คนด่านเกวียน อัสนี-วสันต์ โชติกุล พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ โฮป คีตาญชลี นรีกระจ่าง คันธมาศ สายัณห์ สัญญา สุนารี ราชสีมา ยอดรัก สลักใจ มนต์สิทธิ์ คำสร้อย โจ้ วงพอส ฯลฯ

หงา คาราวาน บันทึกถึงที่มาของเพลงนี้ว่า
...ที่สนามรบก่อนเกิดศึกใหญ่ (หมายถึงยุทธการล้อมปราบในเขตน่านเหนือ) ผมได้พบญาติพี่น้องซึ่งเป็นสายทางเขา (นายผี) เพลง 'คิดถึงบ้าน' ถูกร้องให้ผมฟังโดยหมอตุ๋ย สหายหญิงผิวคล้ำคนภาคกลางแถบราชบุรีซึ่งเป็นญาติของเขา และบอกว่าเป็นเพลงที่นายผีแต่งขึ้น ตั้งแต่พลัดบ้านพลัดเมืองไปอยู่ที่กรุงปักกิ่ง เป็นเวลาเกือบ 30 ปีมาแล้ว

BPK Dugong 2009

2009-08-25T20:26:00.006+07:00

โครงการอนุรักษ์หญ้าทะเล และพะยูน จ.ภูเก็ต

CSR Project_Bangkok Hospital Phuket

------------------------BPK Dugong 2009

ทำไม่ได้ หรือ ไม่ได้ทำ

2009-08-22T19:59:00.022+07:00

ทำไม่ได้หรือไม่ได้ทำ ฉบับนี้.. ไม่ได้จะมารณรงค์ให้ขับขี่ไม่เกิน 55 km ต่อชั่วโมง ไม่ได้เกี่ยวกับการปาหิน ไม่ได้เกี่ยวกับน้ำหนักเจ้าหลินปิง และก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยกับการโยกย้ายทหารหรือตำรวจ เพียงแต่ช่วงนี้ เดินไปไหนมาไหนก็มีแต่คนทักทายว่าข้าพเจ้าผอมลง, ไปทำ’ไรมา จึงอยากมาไขข้อข้องใจให้หายแซ่บไปในคราวเดียว

เป็นที่รู้ๆ กันว่าเรื่อง “ความอ้วน” เป็นปัญหาระดับชาติของสตรีเพศ.. ว่ากันว่าในผู้หญิง 100 คน จะมีซะ 85 คน ที่มักจะวนเวียน อยู่แต่กับการลดน้ำหนัก อันนี้ขอยืนยันด้วยเกียรติของคนที่เคยผ่านความย้วยมาก่อนว่า ยิ่งน้ำหนักพุ่งก็เหมือนกับฟ้ายิ่งแกล้ง ประทานอาหารมากมายมาผ่านหน้าผ่านตาเหมือนจงใจให้ตบะแตก ยิ่งถ้าวันไหนตั้งเป้าว่าวันนี้จะลด(จริงๆ แล้วนะ) เป็นอันต้องพับความตั้งใจใส่เข้ากรุแทบทุกที เพราะยิ่งอยากลด ก็ยิ่งหิว ยิ่งอยากผอมมาก อัตราความอยากกินก็จะมีมากตามไปด้วยเป็นลำดับ ส่งผลให้ผู้ตั้งใจเกิดอาการตาลาย วิงเวียน หงุดหงิดได้ง่าย ใครชวนกินอะไรจะขาดการยั้งคิด และไม่เคยปฏิเสธให้เสียน้ำใจคนชวน เพื่อนเรียกเบาๆ ยังได้ยิน เคี้ยวยุ่บยั่บ หมึ่บหมั่บ โอยยย!!! ฟังแล้วเครียดดด.. แต่ที่ได้กล้ายืนยันการันตีหนักแน่นก็เพราะมีตัวอย่างให้เห็นกันใกล้ๆ สมมติมีเพื่อนสาวอยู่ข้างกาย 10 คน จะมี 5 คนที่ร้อนรนเรื่องน้ำหนักตัว อีก 3 กำลังจะลด ส่วนอีก 2 น้ำหนักมันก็มากเกินพิกัดจนไม่อยากจะคิดถึงเรื่องหยาบคายเรื่องนี้อีก

มันก็เป็นซะอย่างนี้ ข้าพเจ้าเองก็ถูกเลี้ยงดูปูเสื่อมาอย่างดี ตื่นเช้ามาพระกระยาหารเต็มโต๊ะ ตกเย็นกลับบ้าน บนโต๊ะก็ยังอุดมไปด้วยอาหารคาวหวาน น้ำแกงร้อนๆ ถูกอุ่นเตรียมไว้เมื่อรู้ว่าบุตรธิดากำลังจะเดินทางกลับบ้าน ไม่ว่าดึกดื่นแค่ไหน ก็ดิ้นไม่หลุด ยังไง ยังไงซะก็ต้องกิน ไม่งั้นมีเคือง ถ้าใครกล้าดีทำเนียนหลีกเลี่ยง เช้ามาอาจโดนเหน็บ “กับข้าวเต็มโต๊ะเลย ไม่มีใครกิน” “ทำแล้วทิ้ง เสียดาย” อะไรประมาณนี้ ..อ่ะนะ ก็รู้สึกผิดกันไป ยิ่งในระยะ(ตั้งใจ)ลดความอ้วนนี่ก็เป็นเรื่อง เพราะกับข้าวบนโต๊ะจะถูกปรับเปลี่ยนจากอาหารรสชาติดี เป็นอาหารถูกปาก และส่วนมากจะเป็นของโปรด หึหึ ดูไป ดูไป ก็อมยิ้มกรุ้มกริ่ม ทำไมพวกเราถึงได้โชคดีกันอย่างนี้น้า สุดท้ายความน่ารักก็มัดใจลูกๆ จึงได้อ้วนย้วยตามกันไปเป็นระเบียบ

จากเหตุผลข้างต้นที่ยังไม่นับในคราวที่ออกไปสังสรรค์กับคนนู้คนนี้อีกนะ นั่นก็อร่อย นี่ก็อร่อย และส่วนใหญ่มักจะไปในที่ๆ มีของอร่อยมาก ถึงอร่อยมากที่สุด คงไม่มีใครหรอกม้าง ที่ตื่นเช้ามา อ่ะวันนี้ไปกินร้านนั้นดีกว่าไม่อร่อยเลย อาหารทุกอย่างไม่ได้เรื่อง แต่อยากไป (ไม่มีใช่มั้ย?) สาเหตุหลักๆ ก็ประมาณนี้ แต่ดันส่งผลกระทบโดยตรงทำให้การลดน้ำหนักสำหรับชะนีสาวอย่างพวกเราดำเนินไปอย่างยากเย็น ทั้งโรคระบาดรุนแรงที่เรียกว่า “ตามใจปาก”

แต่สุดท้ายก็สำนึกได้ว่า จริงๆ แล้วอาจจะไม่ได้อยู่ที่การลดอาหารอย่างเดียว มันน่าจะควบคู่ไปกับการออกกำลังกายด้วย แต่ปรับพฤติกรรมการกินให้น้อยลงแต่ไม่ถึงกับอด แล้วก็ออกกำลังกายให้สม่ำเสมอ หลังจากคิดได้อย่างนี้ก็กลัวอยู่เพียงเรื่องเดียว คือ กลัวตายช้า เพราะสุขภาพจะดีเกินความจำเป็นไปหน่อย อิอิ

หลังจากใช้บริการเครื่องออกกำลังกายในแผนกายภาพบำบัดของโรงพยาบาลฯ อยู่เกือบเดือน บ้านเราเลยคิดว่าน่าจะมีเครื่องออกกำลังกายเอาไว้ในบ้าน อยากออกกำลังกายตอนไหนจะได้สะดวกไม่ต้องเดินทาง แล้วหลังจากนั้น บ้านเราก็ได้สร้างเครื่องออกกำลังกายขึ้นมา เพื่อให้สามารถออกกำลังกายได้ทั้งเช้าและเย็น โดยตั้งเป้าว่าจะต้องวิ่งหรือเดินให้เผาผลาญไปอย่างน้อย 120 แคลลอรี่ ต่อครั้ง ที่สำคัญ.. วิธีนี้ยังสามารถบริหารจัดการอาหารของสุดยอดฝีมือไม่ให้น้อยใจได้อีกด้วย

จากวันนั้นที่กรี๊ดจนบ้านแทบแตก..

http://inspiration-jubjub.blogspot.com/2009/04/blog-post_8615.html

จนถึงวันนี้ข้าพเจ้ามีน้ำหนักสุทธิ 55 kg ลดไป 5 กิโลถ้วน ซึ่งเมื่อก่อน พอมีคนถามหรือมีคนมาเหน็บว่าอ้วน ก็เอาแต่อ้างนู่อ้างนี่และพูดปาวๆ ว่า “พยายามแล้วแต่ทำไม่ได้สักทีเนี่ย” หรือ “ก็มันทำไม่ได้อ่ะ” ณ วันนี้เลยลองย้อนกลับไปมอง ว่าที่พูดว่าทำไม่ได้นั่นน่ะ ทำรึยัง? เดี๋ยวนี้เลยเข้าข่ายกวนTeen เฉียดโดนเพื่อนศอกกลับไปหลายทีแร้ว ก็เพราะพอมีใครสักคนแก้ตัวว่า “มันทำไม่ได้” ข้าพเจ้าก็มักจะย้อนสวนขึ้นทันควัน “ทำไม่ได้ หรือไม่ได้ทำ” ลองคิดอีกทีดิ๊เพื่อน

ความพยายามในครั้งนี้ จึงนำสัจธรรมบางอย่างมาสู่ชีวิตของข้าพเจ้าอย่างไม่รู้ตัว และคงจะตั้งมั่นไว้อีกนานเพื่อสอนลูกสอนหลานในอนาคต เพราะเรื่องบางเรื่องคงไม่ต้องรอให้พบกับภาวะกดดัน คับขัน หรือรอให้มีเหล็กแหลมมาจิ้มคอหอยซะก่อน ถึงจะยอมลงมือพยายามดูสักที อีกทั้งตัวข้าพเจ้านี้มีความเชื่อและศรัทธาอย่างยิ่งยวดว่า คนทุกคนมีศักยภาพ มีความพยายามและมีกำลังมากพอที่จะทำให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งบังเกิดขึ้นได้

หากยังมีเรี่ยวแรงอยู่ตอนนี้ ทำไมถึงไม่ทำก่อนที่จะโดนไล่จี้ให้ฝืนทำกันล่ะค้าบพี่น้องค้าบ .. ก็เพราะมันใช้ได้กับทุกเรื่องในชีวิตเนี่ยแหล่ะ เลยลองเอามาแช่ไว้ด้วยกัน เพราะฉะนั้นก่อนจะเอ่ยปากว่า “ทำไม่ได้” ขอให้หยุดคิดสักชั่วอึดใจว่าเราได้ลองทำมันจริงๆ แล้วหรือยัง

เคล็ดลับเล็กน้อยก่อนลา
1.กินเจ กินมัง บ่อยๆ ลดบ้าง ละบ้าง ไม่ได้เพื่อใคร เพื่อตัวเอง
2.เช้าหนักหน่อย กลางวันค่อยๆ มื้อเย็นก็กินแต่น้อยนะจ๊ะ
3.ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ให้ร่างกายเผาผลาญไม่ต่ำกว่า 120 แคลลอรี่ต่อครั้ง
4.บริหารจิตใจให้เบิกบาน ปล่อยและวาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
5.หลัง 6 โมง คุณหมอจีจี๊บอกว่าควรงดกินอะไรก็ตามที่เป็นสีขาว

(แกน่ะหมายถึงแป้ง แต่เราเหมารวมเอาว่าเป็นผู้ชายตัวขาวด้วย ถ้าได้ยินคงรีบปฏิเสธ เพราะอย่างหลังกินได้)
* ทำงานหนัก กลับดึก นอนน้อยจะช่วยให้ซูบเร็วขึ้น แต่อันนี้ไม่แนะนำ เพราะตัวเองกำลังเร่งปัดเป่าให้มันหายไปจากชีวิตอย่างเร่งด่วน รักษาสมดุลในชีวิตไว้ไม่เสียใจแน่นอน :)

สุดท้าย.. สำหรับชายผู้นี้เป็นยาชูกำลังได้เป็นอย่างดีในวันที่งอแง.. ตั้งใจเอามาฝากทุกคนเพื่อตอกย้ำสมการนี้ หากเราคิดจะทำจริงๆ ไม่ว่าเรื่องราวยากเย็นใดๆ คงไม่มีอะไรยากเกิน เคยได้ยินหลายคนบอก แค่เราออกเดิน..แม้จะยังไม่ถึงจุดหมาย แต่อย่างน้อยเราก็ใกล้จุดหมายเข้าไปอีกหน่อยนึงละ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนคับผม.. (ดูครั้งแรกถึงกับผงเข้าตากันเลยทีเดียว มันอธิบายยากต้องใช้ใจดูถึงจะซึม)

หากใครคิดจะเลิกล้มความฝันซะกลางครันหรืออยากทิ้งเป้าหมายในชีวิตไว้ซะตรงนี้ ก็ขอให้โทรคุยกับคุณนิคเค้าสักหน่อยนะคับ.. บางทีอวัยวะครบ 32 อาจจะช่วยให้ยกหูโทรศัพท์คุยกับเค้าได้ง่ายกว่าให้เค้าโทรมาหาอ่ะเนอะ :) http://www.lifewithoutlimbs.org/

BPK CSR Project_aug09

2009-08-21T21:58:00.004+07:00

รายละเอียดเพิ่มเติม

Read for the Blind >> http://bpkcsrproject.blogspot.com/2009/08/blog-post_14.html
Stem Cell >> http://bpkcsrproject.blogspot.com/2009/08/contact-center-1719.html
Martin Wheeler >> http://bpkcsrproject.blogspot.com/2009/08/blog-post_21.html

วิถีชีวิต แนวคิด ปราชญ์เดินดิน มาร์ติน วีลเลอร์http://www.panoramaworldwide.com/program/guru/index.php

ฝรั่งหัวใจพอเพียง (มาร์ติน วีลเลอร์)

2009-08-21T20:27:00.003+07:00

Martin Wheeler >> http://bpkcsrproject.blogspot.com/2009/08/blog-post_21.html

วิถีชีวิต แนวคิด ปราชญ์เดินดิน มาร์ติน วีลเลอร์ 15,22 ส.ค. 52

http://www.panoramaworldwide.com/program/guru/index.php